Fatima - Abp Fulton J. Sheen

     Nasz współczesny świat ze swoim wielkim kryzysem rozpoczął się 13 października 1917r. Odwiedzimy szybko trzy miasta, aby zobaczyć, co się wtedy wydarzyło: Moskwę, Rzym i małą wioskę w Portugalii o nazwie Fatima.
   13 października 1917r - Moskwa. Maria Aleksandrowicz, młoda rosyjska szlachcianka, uczyła religii grupę dwustu dzieci w kaplicy Matki Bożej Iwerskiej. Nagle zrobiło się zamieszanie, przez drzwi wdarli się jeźdźcy na koniach, przegalopowali przez środek nawy głównej, sforsowali balaski, zniszczyli ikony, prezbiterium i ołtarz, a potem zaatakowali dzieci, zabijając wiele z nich.
    Maria Aleksandrowicz wybiegła z krzykiem z kaplicy. Wiedząc, że zbliżała się rewolucja i domyślając się, kto jest jej przywódcą, poszła do niego i powiedziała: "Stała się najstraszniejsza rzecz. Uczyłam katechizmu moich uczniów, gdy wdarli się jeźdźcy, napadli na nie i zabili kilkoro z nich". Przywódca rewolucji odpowiedział: "Wiem o tym. Sam ich wysłałem". Tak wyglądało jedno z wydarzeń zwiastujących okropną rewolucję komunistyczną, która od tamtej pory dręczy świat.
    Rzym, 13 października 1917r. - tego samego dnia w południe. Dzwony kościelne biją w całym mieście, ogłaszając radosne wydarzenie: konsekrację biskupa. Jego nazwisko - Eugenio Pacelli - człowiek, który wówczas nie był zbyt znany, lecz który miał pewnego dnia stać się największą duchową siłą na świecie opierającą się rewolucyjnej tyranii komunizmu.
    Po swojej konsekracji, tego samego dnia 13 października 1917r., wrócił do Monachium. Komuniści wszczęli tam rewolucję 7 kwietnia 1917r., pod przywództwem marynarza Rudolfa Egelhofera oraz dwóch bolszewickich komisarzy, Levine'a i Axelroda, którzy zakładali republikę sowiecką. Nazywając siebie Spartanami i powstając pod dowództwem Karla Liebknechta i Róży Luksemburg, uzbrojeni komuniści opanowali ulice. Utworzono Czerwoną Armię, która w samym Monachium 25 kwietnia zabiła 325 osób. Komuniści ostrzelali z broni maszynowej dom człowieka, który, niewzruszony groźbami, wspinał się na ambonę monachijskiej katedry wbrew rozkazom Czerwonego Komitetu. Wreszcie postanowili go zabić. 29 kwietnia o godzinie trzeciej po południu dowódca Seiler z Czerwonej Armii Południa i jego adiutant Brongratz, uzbrojeni w rozkazy Egelhofera, pojawili się u drzwi jego domu z grupą czerwonych marynarzy. Bandyci grożąc służącemu granatami ręcznymi wdarli się do domu i przeszli w kierunku biblioteki, gdzie, z odbezpieczoną bronią, oczekiwali na pojawienie się ich ofiary. Seiler zajął miejsce najbliżej drzwi, z odbezpieczonym pistoletem; żołnierze stali w półkolu; niektórzy z nich również dzierżyli odbezpieczoną broń, inni - ręczne granaty.
   Nagle pojawił się poszukiwany człowiek. Z przekleństwem na ustach, Seiler podniósł swą broń z pistoletem i uderzył nim krzyż pektoralny na piersi owego człowieka. Ta wysoka, szczupła postać chwyciła pektorał i spoglądając w kierunku wyciągniętych broni, powiedziała miękkim, niskim głosem: "W porządku - zabijcie mnie! Lecz nic nie zyskacie. Próbuję jedynie ocalić Niemcy".
   Pod wpływem spojrzenia tych uduchowionych oczu nikt nie odważył się pociągnąć za spust. Ani Seiler, ani Brongratz, ani żaden z żołnierzy nie wiedział, dlaczego nie strzelali; gdy wrócili do kwatery głównej, nie byli w stanie wyjaśnić Egelhoferowi, dlaczego nie zabili tego człowieka. Nigdy nie udało im się wyjaśnić, dlaczego para oczu, szczupła postać trzymająca krzyż i miękki głos miały większą moc niż ich broń, granaty i rozkazy. Tylko jedna rzecz była absolutnie pewna. Od tego dnia ów człowiek nie bał się absolutnie niczego na świecie. Jego imię? Eugenio Pacelli, przyszły papież Pius XII.

   Tamten krzyż pektoralny, który nosił on tamtego dnia, ja mam na sobie dzisiejszego wieczoru. Pius XII dał go swojemu szanownemu przyjacielowi, Jego Eminencji Kardynałowi Spellmanowi, który pożyczył mi go do dzisiejszego programu.
   13 października 1917r. niedaleko małej wioski Fatima zebrało się troje małych dzieci, Łucja, Hiacynta i Franciszek, oczekując objawienia. Powiedzieli, że Maryja, Matka Boga, objawiła się im. Nie było w tym nic dziwnego, nie tylko dlatego, że przez Nią przyszedł na świat Nasz Pan, nie tylko dlatego, że przez Nią zdziałał Swój pierwszy cud i nie tylko dlatego, że z Krzyża polecił On nas Jej swoimi łaskawymi słowami: "Oto Matka twoja", lecz przede wszystkim dlatego, że będąc Matką rodzaju ludzkiego, po matczynemu powinna ona troskać się naszymi kłopotami w dwudziestym stuleciu.
    Dzieci powiedziały, że Pani objawiła się im już wcześniej, 13 kwietnia, 13 maja, 13 czerwca, 13 lipca, 19 sierpnia i 13 września. Podczas tych poprzednich objawień zostało powiedziane coś bardzo interesującego, co pokaż, że to, co się dzieje z naszym światem zdeterminowane jest w większym stopniu przez sposób w jaki żyjemy niż przez politykę.
    Pani powiedziała, że obecna Wojna Światowa, która była I wojną światową, skończy się za trochę więcej niż rok. Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny w Wielki Piątek tego roku. Istotnie, wojna zakończyła się trochę później niż za rok, 11 listopada 1918r.
    Pani powiedziała dzieciom, że nastąpi era pokoju na świecie, jeśli tylko świat powróci do Boga; w tym celu Rosja miała się nawrócić. Lecz dodała: "Jeśli ludzie nie przestaną obrażać Boga, nastąpi inna, gorsza Wojna Światowa rozpocznie się za pontyfikatu następnego Papieża." To, jak zostało ujawnione, była Wojna Domowa w Hiszpanii. II wojnie światowej można było zapobiec przez pokutę, modlitwę i powrót do Boga. W przypadku, gdyby świat nie powrócił do Boga, Dziewica przepowiedziała kolejną Wojnę Światową: "Rosja będzie rozprzestrzeniać swe błędy na świecie, wywołując wojny i prześladowania. Dobrzy ludzie będą poddani męczeństwu, Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć, a różne narody ulegną unicestwieniu".
    Błogosławiona Dziewica obiecała dzieciom, że 13 października 1917r. da Ona znak świadczący o prawdziwości Jej objawień. Tego deszczowego dnia zebrało się w Fatimie 70.000 ludzi, czekając na znak. Większość z nich była niewierząca. W tamtych czasach Portugalia była anarchistycznym, komunistycznym, antyklerykalnym i ateistycznym narodem. Większość ludzi przygnała tam ciekawość, a nie wiara. Wątpili, że cokolwiek się stanie, lecz dzieci zapewniły je, że Niebiańska Pani pokaże wielki znak jako dowód, że istotnie objawiła się im. Ten dowód jest odtąd znany jako "Cud Słońca". Świadectwo tych 70.000 ludzi oraz zapisy w ateistycznych i anarchistycznych gazetach z tamtych dni, które czytałem, potwierdzają fakt, który miał miejsce. Jedna z anarchistycznych gazet podała, że miał miejsce cud słońca, wyrażając nadzieję, iż nikt nie będzie interpretował tego w Boski sposób.
     Błogosławiona Matka najpierw objawiła się dzieciom, a następnie wskazała na słońce, które ukazało się w szczelinie w chmurach. Słońce zdawało się niemal oddzielać od niebios i stało się wielką srebrną kulą strzelającą iskrami we wszystkich kierunkach, zdawało się ono zstępować ku ziemi, jakby miało spaść w postaci opadów na ludzi. Natychmiast wszyscy oni wydali okrzyk ku Bogu i pogrążyli się w modlitwie i błaganiach, żalu i skrusze. Trzy razy słońce stawało się wirującą masą połyskującego srebra i kręcąc się wokół własnej osi, rzucało promienie wielokolorowego światła opadając i zygzakując ku ziemi. Tłum tłoczył się w przerażeniu i wołał o miłosierdzie, gdyż zdawało się, że płynna masa ich zniszczy. I mimo iż przez cały dzień padał deszcz, po tym jak cud słońca powtórzył się trzy razy, wszyscy odkryli, że ich ubrania były suche.
    Od tego czasu Fatima stała się miejscem spotkania wszystkich ludzi świata, którzy wierzą, że pokój tworzy się nie przy stołach polityków, ale gdzie indziej. Niebieska Pani powiedziała im, że pokój zależał od modlitwy, pokuty i ofiary. 13 października 1951r. byłem w Fatimie, gdy ludzie zgromadzili się tam na modlitwie o pokój. Zgromadzili się tam już w poprzedni wieczór mimo zimnego deszczu tak typowego dla portugalskich szczytów gór; przez całą deszczową noc stali oni lub klęczeli na modlitwie o pokój na świecie. Zostałem z nimi do trzeciej w nocy, gdy zaoferowano mi składane łóżko. Lecz nie mogłem spać. Luksus składanego łóżka jest nie do zniesienia, gdy milion osób czuwa przez całą noc na modlitwie błagając o pokój dla udręczonego wojną świata. Jedyną rzeczą, jaką mogłem zrobić, było wstać z łózka i modlić się z nimi przez całą noc o pokój na świecie.
    Następnego ranka, gdy statua Matki Bożej Fatimskiej niesiona była przez tłum, ów milion ludzi machał białymi chusteczkami niczym białymi flagami czystości, w hołdzie dla Królowej Pokoju. Myśli powędrowały natychmiast od tego Białego Placu Fatimy ku Placowi Czerwonemu w Moskwie, gdzie były flagi czerwone od krwi ofiar. Czuło się, że Biały Plac daje jedyną możliwą odpowiedź Placowi Czerwonemu. Zdawało się, że komunistyczny sierp i młot zaczyna podlegać ogromnej zmianie. Młot, który rozłupał tak wiele domów i sprofanował tak wiele świątyń zostanie pewnego dnia, w cnocie takiej modlitwy i pokuty, podniesiony do góry przez miliony ludzi i zacznie wyglądać jak krzyż; sierp, którego komuniści używali, aby przeciąć ludzkie życie niczym niedojrzałą pszenicę, pewnego dnia również zmieni swoją symbolikę i zacznie wyglądać jak "księżyc pod stopami Niewiasty".
   II wojna światowa nie miałaby miejsca, gdyby ludzie powrócili do Boga. III wojna światowa nie musi wybuchnąć i nie wybuchnie, jeśli my jako naród powrócimy do Boga. Jeśli na świecie panuje zimna wojna, dzieje się tak dlatego, że nasze serca i dusze nie są przepełnione ogniem miłości Boga. 
   Warto jednakże spytać, dlaczego Wszechmogący Bóg w Swoich opatrznościowych relacjach ze wszechświatem uznał za stosowne, aby dać nam objawienie Swojej Błogosławionej Matki, aby przywrócić nas do modlitwy i pokuty.
    Jeden powód natychmiast przychodzi na myśl. Ponieważ świat utracił Chrystusa, może być tak, że odzyska Go przez Maryję. Gdy nasz Zbawiciel zgubił się w wieku 12 lat, znalazła Go Jego Matka. Ponieważ znowu został zgubiony, być może właśnie przez Maryję świat odzyska swojego Zbawiciela. Inny powód jest taki, że Boska Opatrzność dała niewieście moc pokonania zła. Owego pierwszego strasznego dnia, gdy zło zostało wprowadzone do świata, Bóg przemówił do węża w ogrodzie Edenu i powiedział: "Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę" (Rdz 3:15). Innymi słowy, zło będzie miało potomstwo i nasienie. Również dobro będzie miało potomstwo i nasienie. To przez moc niewiasty zło będzie pokonane. Żyjemy teraz w godzinie zła, gdyż - ponieważ do dobra należy dzień - zło ma swoją godzinę. Nasz Zbawiciel powiedział to w noc, w którą Judasz przyszedł do ogrodu: "To jest wasza godzina i panowanie ciemności" (Łk 22:53). Wszystko, co zło może zrobić w ową godzinę, to wygasić światła na świecie; lecz to właśnie może zrobić. Jeśli zatem żyjemy w godzinie zła, jak moglibyśmy pokonać ducha szatana, jeśli nie przez moc owej Niewiasty, której Wszechmocny Bóg dał polecenie, aby zmiażdżyła głowę węża? 
Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: "Life is Worth Living", 1999r., str. 202-207.

Congregavit nos in unum Christi amor ________________________________

Czy Rosja została poświęcona Niepokalanemu Sercu Maryi?

nadesłane

Chyba najlepszą odpowiednią na to pytanie jest "eschatologiczne" - TAK, ALE JESZCZE NIE! (Chrystus pokonał przez swoją Śmierć na krzyżu szatana i śmierć, ale jeszcze nie objawiło się ostateczne zwycięstwo). 

Warto zastanowić się nad tym tematem w kontekście realizacji apelu Bożego podjętego przez Matkę Bożą w celu ratowania ludzkości. Bóg daje czas na podjęcie decyzji, na odpowiedź, ale dobrze wiemy, że ten czas ma także swoje granice. 

Sprawa poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi przypomina nieco naszą rodzimą batalię o uznanie Pana Jezusa Królem i poddanie Polski pod Jego królewskie panowanie. Być może warto przeanalizować te dwa tematy, by zrozumieć działanie i oczekiwania Boga od ludzkości i poszczególnych narodów.

1. INTRONIZACJA W POLSCE I...

Katolicka Agencja Informatyczna poinformowała 23 listopada 2009 r., że w Polsce dokonano trzykrotnie intronizacji: "W Polsce Aktu Intronizacji dokonano już trzykrotnie. Najpierw, w 1920 r. dokonał go prymas Polski kard. Edmund Dalbor na Jasnej Górze. Odnowiony on został rok później w Krakowie w bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa z udziałem całego Episkopatu Polski. W uroczystości wzięła wówczas udział ponad stutysięczna rzesza wiernych. Trzeci raz uznania Jezusa Królem Polski dokonał Prymas Tysiąclecia, abp Stefan Wyszyński 28 października 1951 r., kiedy to, w ukryciu przed władzami komunistycznymi, w święto Chrystusa Króla ślubował w imieniu narodu polskiego.W 1969 r. papież Paweł VI podniósł święto Chrystusa Króla do rangi uroczystości, a więc najwyższej wagi obchodu liturgicznego w Kościele, nakazując czcić Chrystusa jako Króla Wszechświata".(http://ekai.pl/). Ta informacja mija się z prawdą. W Akcie poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Jezusa biskupi polscy wypowiadali wtedy słowa: Najświętsze Serce Jezusa, oto my, biskupi polscy, zebrani u stóp Majestatu Twego, w Najświętszym Sakramencie ukrytego poświęcamy siebie, duchowieństwo i wszystkich wiernych diecezji naszych,  cały kraj i ojczyznę naszą Twojemu Boskiemu Sercu." (1920, lipiec, 27. Akt poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Jezusa i ponowne obranie Matki Bożej Królową Polski , tamże, 220 n). Odbyło się to w konkretnym kontekście historycznym, gdy Polacy byli świadomi wielkiego niebezpieczeństwa spowodowanego nawałnicą bolszewicką, zbliżającą się do Warszawy. Rozalia Celakówna miała wówczas 20 lat. Czy te akty moglibyśmy uznać za wypełnienie woli Jezusa? Wydaje się, że nie. Skoro kilkanaście lat później Jezus nadal prosił w rozmowach z Rozalią Celakówną o Intronizację w Polsce, dokonane przez Prymasa Dalbora musiały być niewystarczające. Co do tego trudno mieć wątpliwość. Należy także wspomnie, że w tamtym czasie rozpowszechniała się "Intronizacja czyli panowanie społeczne Najświetszego Serca Jezusa w rodzinach chrześcijańskich i w narodzie" z inicjatywy Abp Aleksandra Kakowskiego. Zrodził się wtedy pomysł zbudowania pomnika Serca Jezusowego w Warszawie.
   Po raz drugi zostało ono ponowione na Rynku w Krakowie, 3 czerwca 1921 roku przez cały episkopat. Wtedy dokonano także konsekracji bazyliki NSPJ przy ul. Kopernika, która została zbudowana z ofiar całego narodu, jako wotum za odzyskaną wolność i niepodległość. Od samego początku była ona pomyślana jako centrum kultu Serca Jezusowego w Polsce i tak jest do tej pory. (Odnowienia tego Aktu dokonali kard. Stanisław Dziwisz, prymas senior kard. Józef Glemp, kard. Franciszek Macharski, biskupi archidiecezji krakowskiej, kapłani, siostry i bracia zakonni, oraz liczni wierni.) [1] Jednak, pomimo wszystkich tych aktów z 1920 i 1921 roku, Pan Jezus domagał się od Sł. Bożej Rozalii Celakówny aktu intronizacji, co wyraził w bardzo konkretny sposób: Jest jednak ratunek dla Polski, jeśli Mię uzna za swego Króla i Pana w zupełności przez Intro­nizację, nie tylko w poszczególnych częściach kraju, ale w całym Państwie z Rządem na czele. To uznanie ma być potwierdzone porzuceniem grzechów, a całkowitym zwrotem [Narodu Polskiego] do Boga. (Sł.B. Rozalia Celakówna, Wyznania, 263n 29.sierpnia 1939 - [2]).  
    Ponieważ pojawienie się żądania, by Polska uznała w sposób oficjalny i uroczysty, poprzez Akt Intronizacji, Jezusa swym Królem, zaskakiwało swą oryginalnością i wiązało się z ogromnymi trudnościami w jego realizacji, dlatego Pan Jezus jeszcze wielokrotnie zwróci się do Rozalii w słowach bardzo łagodnych, lecz stanowczych: "Powiedz, moje dziecko, ojcu, by napisał w tej sprawie do Prymasa Polski. Teraz jest najodpowiedniejsza chwila, trzeba korzystać z czasu łaski". Z tego polecenia Rozalia wywiązała się, informując o wszystkim swego kierownika duchowego i w pięknych słowach zachęcając go do działania.  
   W 1948 r w Polsce zaczęło kwitnąć Osobiste Dzieło poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu: " A gdy w ciągu nowego roku - czytamy w Liście Pasterskim Episkopatu Polski z dnia 1 stycznia 1948 - osobiste poświęcenie się Sercu Boskiemu "przeorze naród głębokimi bruzdami pokuty i miłości, gdy serca poruszone promieniami Miłosierdzia Bożego zamkną się na grzech, a otworzą się na rozcież na uświęcające działanie Ducha Św., nadejdzie dla Polski wielka go­dzina... Wspólne poświęcenie Najśw. Sercu Jezusowemu Narodu i Rzeczpospolitej", Oto czwarta intencja ojczysta, jaką mamy mieć na względzie osobiście poświę­cając się Sercu Jezusowemu. Ponieważ Fran­cja nie przeprowadziła Intronizacji według wskazań podanych przez św. Małgorzatę Marię, stąd nastąpiło wielkie opóźnienie w rozwoju idei intronizacyjnej w narodach. Niech Sercu Bożemu będą gorące dzięki, że za Jego Jaską I tchnieniem nasz naród obec­nie chce wykonać to, co zaniedbała Francja. Oto więc jesteśmy w przededniu „wielkiej godziny... historycznego aktu" — jak mówią nasi Najczcigodniejsi Księża Biskupi — kie­dy to cały naród po odpowiednim przygoto­wania się uroczyście poświęci się Najśw. Sercu Jezusowemu. Lecz dlatego „trzeba byś­my się stali godnymi tego najświętszego i s Bogiem naszym przymierza", jak czytamy -w tym Liście Pasterskim. Oby zatem naród nasz nie przeoczył tak wielkiej łaski udzielanej i nam z nieba. Obyśmy nie zaniedbali uczynić z naszej stro­ny tego wszystkiego, do czego i tak zresztą jesteśmy zobowiązani! Porzucić grzechy, zwłaszcza te, które obecnie najwięcej wywo­łują gniew Boży... Wynagradzać Sercu Bo­żemu za to wszystko, czegośmy się dopu­ścili.,. Odrodzić się wewnętrznie przez mi­łość a jednocześnie apostołować, by wszyscy nasi Rodacy i Rodaczki jak najrychlej za­warli przymierze miłości z Najśw. Sercem Jezusowym, a przez to zbliżyć uroczysty, dzień Intronizacji tegoż Serca w całej Pol­sce oraz przyczynić się, by również inne narody poszły za przykładem Polski... oto nasze wielkie intencje ojczyste,, wiązane z Dziełem osobistego poświęcenia się Najśw. Sercu Jezusowemu! Jakże one winny być drogie dla wszystkich prawdzi­wie miłujących nasz kraj!" (Za "Intencje Dzieła osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu Kraków 1948 za pozw. władzy duchownej L. 421/48).

  Po wojnie, Prymas Tysiąclecia abp. Stefan Wyszyński dokonał aktu Intronizacji 28 października 1951 r. W uroczystość Chrystusa Króla w 1951 roku cały naród polski, z J.Em. kardynałem Prymasem Wyszyńskim i Episkopatem na czele, poświęcił się Najświętszemu Sercu Jezusa we wszystkich katedrach, kościołach parafialnych i świątyniach kraju! Polscy biskupi zachęcali do osobistego poświęcenia Sercu Jezusowemu, ale i oddania całych rodzin, co nazywane jest intronizacją Serca Jezusowego w rodzinach. Dopiero zwieńczeniem modlitw prywatnych było wspólne poświęcenie Najświętszemu Sercu Jezusowemu Narodu i  Rzeczypospolitej. Nastąpiło to w uroczystość Chrystusa Króla w 1951 r. Akt poświęcenia poprzedził tydzień modłów do Serca Jezusowego, który rozpoczął się 21 października tego roku. „Jest w tej okoliczności wymowna symbolika: Matka Najśw., Królowa Różańca świętego prowadzi i  przekazuje Narów Synowi swojemu, nieśmiertelnemu Królowi wieków; oddaje swoje dzieci jego najmiłościwszemu Sercu" - czytamy w orędziu Episkopatu. Biskupi podkreślają w nim również znaczenie samego poświęcenia Narodu Sercu Jezusowemu, tłumacząc: „(...) przez to uroczyste poświęcenie Narodu wyrażamy niezłomną wolę, by wszystkie dziedziny życia naszego, zarówno prywatne jak publiczne, były urządzone według zasad Jezusa Chrystusa". Aby w akcie tym mogło wziąć udział jak najwięcej wiernych, poświęcenie Narodu Sercu Jezusa odbywało się nie w  jednym miejscu, ale w całej Polsce. W parafiach odprawiono uroczyste nieszpory z procesją i kazaniem. 25 lat później, w ostatnią niedzielę roku kościelnego w kościołach ponowiono akt oddania Narodu Sercu Pana Jezusa. 

    W przesłaniu Rozalii należy zauważyć różnicę między „intronizacją Najświętszego Serca" a „intro­nizacją Chrystusa Króla". Rozalia mówi o introni­zacji Najświętszego Serca, nawiązując przy tym do idei królowania Chrystusa, ale rozróżniając wyraź­nie te dwie kwestie. Jej dążenie jest następujące: przez intronizację Serca do pełnego objawienia się i uznania Chrystusa jako Króla. Tymczasem w praktyce i w podnoszonych pod adresem intro­nizacji głosach krytycznych często się tych dwóch kwestii nie rozróżnia.  Niestety trudno uznać, że polecenie Jezusa Chrystusa zostało wówczas wykonane. Wszak rok 1951 nie był przełomem w zapanowaniu prawa Bożego w Polsce. Poza tym akt intronizacyjny z 1951 r. nie nastąpił z udziałem władz państwowych a Jezus wyraźnie wskazał, że chce swego panowania przez Intronizację „w całym państwie z rządem na czele”. Niewątpliwie Intronizacja według wizji Rozalii Celakówny nadal jest niedokonana. Prawda, że w zarządzeniu i przeprowadzeniu pamiętnego Aktu nasi Arcypasterze opierali się nie na wizjach Rozalii Celakówny (choć o nich wiedzieli), lecz na Encyklikach papieskich i objawieniach udzielonych św. Małgorzacie Marii... I to prawda, że owo uroczyste poświęcenie naszego narodu niezupełnie odpowiedziało wymogom Enckliki „Quas primas" Piusa XI i żądaniom Chrystusa wobec św. Wizytki z Paray-le-Monial lub świątobliwej naszej rodaczki z Krakowa.

    Ks. Leszek Poleszak SCJ w swojej książce INTRONIZACJA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSOWEGO wypowiedzi Magisterium Kościoła, historia i teologia tak pisze o różnicy pomiędzy poświeceniem a intronizacją: " Z tego, co dotychczas zostało powiedziane, widać wyraźnie, że intronizacja Najświętszego Serca Jezusowego wyrosła z praktyki poświęcenia Bożemu Sercu. Zasadniczą różnicę i pewne novum w stosunku do poświęcenia stanowi rys społeczny, który w intronizacji odgrywa istotną rolę. Podczas gdy „zwyczajne” poświęcenie rodzin Najświętszemu Sercu Jezusa może być czynione przed obrazem lub innym wizerunkiem Bożego Serca albo też za pomocą jedynie formuły modlitewnej, to intronizacja wymaga formy bardziej uroczystej. Jak to juz zostało zaznaczone, intronizacja stanowi zawsze akt publiczny jakiejś wspólnoty osób, która przed wizerunkiem Serca Jezusowego dokonuje aktu uznania Jezusa Chrystusa za swojego Pana i Boga, poświęcając Mu siebie i całe swoje życie. W ten sposób oddaje cześć Najświętszemu Sercu Jezusowemu, odpowiadając na Jego miłość swoją miłością. Aby intronizacja wydała swoje owoce, konieczne jest codzienne praktykowanie aktów miłości i kształtowanie swojego życia na wzór życia Jezusa. Częstą praktyką winno być także ponawianie aktu intronizacji (na przykład z okazji pierwszego piątku miesiąca)."

     Jak widać z powyższego dokonano w Polsce Intronizacji Serca Jezusa, ale czy spełniono w ten sposób w pełni żądanie Pana Jezusa przekazane Rozalii? Fakty historyczne jak i duchowe mówią, że nie! Jesteśmy niejako w połowie drogi, gdyż wydaje się, że do pełnej Intronizacji Jezusa, uznania Jego królewskiego panowania w naszym narodzie prowadzi droga przez osobiste - jak równiez narodowe - poświęcenie się Jego Boskiemu Sercu. Podczas gdy Episkopat odrzuca możliwość Intronizacji Pana Jezusa w Polsce (patrz List Episkopatu z 25 listopada 2012), to JE Abp Józef Michalik proponuje Intronizację...Pisma Świętego w rodzinach. (patrz Serwis informacyjny Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski)
Czy Prymas Hlond mógł poprzez Intronizację zapobiec nieszczęściom, które dotknęły Polskę od września 1939 r.? Przegrana wojna, miliony zabitych, zbombardowane miasta, spalone wioski, eksterminacja inteligencji, gehenna okupacji, przesiedlenia, obozy, rzezie Polaków na Kresach… Czy Prymas Hlond mógł przyczynić się do zapobieżenia katastrofie narodowej? Do Intronizacji wówczas nie doszło, pomimo prośby Jezusa o jej przyspieszenie. Wizja hekatomby wojennej stała się rzeczywistością a Rosja rozszerzała swoje błędy...

2. ... POŚWIĘCENIE ROSJI

Podobną stanowczość co, do dokonanego poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi zgodnie z z ponawiającymi prośbami Matki Bożej Fatimskiej przekazanych s. Łucji (podobnie jak w przypadku Intronizacji przez KEP), wyraził kard. Bertone. Na Konferencji prasowej w Watykanie dotyczącej opublikowania Trzeciej Tajemnicy Fatimskiej 26 czerwca 2000 roku powiedział: "Wszelkie dyskusje i jakiekolwiek dalsze petycje są bezpodstawne". Czyżby? Kard. Ber­tone wygło­sił wtedy zupeł­nie zaska­ku­jące słowa: Decyzja Jego Świą­to­bli­wo­ści Ojca Świę­tego Jana Pawła II, by opu­bli­ko­wać trze­cią część „tajem­nicy“ fatim­skiej, koń­czy okres histo­rii nazna­czony tra­gicz­nie ludzką żądzą wła­dzy i złem. To nie­do­rzeczne stwier­dze­nie (wystar­czy zauwa­żyć, że te żądze nadal pogrą­żają świat w woj­nach i prze­śla­do­wa­niach) skło­niło kato­li­ków do pyta­nia, dla­czego zatem Waty­kan nie zakoń­czył tra­gicz­nego okresu ludz­kiej żądzy wła­dzy i zła, wyja­wia­jąc wizję „biskupa odzia­nego w biel“ jesz­cze w roku 1960, wtedy, kiedy Matka Boża chciała, by ją ujawniono?
 Nowe światło dał papież Benedykt XVI w wywiadzie na pokładzie samolotu podczas Jego podróży Apostolskiej do Portugalii 11 maja 2010 roku (tekst autoryzowany) Zdaniem papieża obecne cierpienia Kościoła z powodu nadużyć wobec nieletnich to część cierpień, zapowiedzianych w trzeciej tajemnicy fatimskiej. Słowa wypowiedziane przez Benedykta XVI na pokładzie samolotu w drodze do Lizbony o tym, że "dzisiaj największe prześladowania Kościoła nie pochodzą z zewnątrz, ale z grzechów, jakie są wewnątrz niego samego" są niecodzienne i wyznaczają nowe stanowisko, a także nowe spojrzenie na Trzecią Tajemnicę Fatimską.

Żeby jednak dobrze zrozumieć całe "zamieszanie wobec poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi trzeba sięgnąć do faktów historycznych. [cytaty zaczerpnięto z "Wspomnienia i Listy s. Łucji]. 
1.   Podczas objawienia 13 lipca 1917 Matka Boża obiecuje, że przyjdzie prosić o poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu. "zbliża się kara na świat za liczne jego zbrodnie, będzie wojna, głód, prześladowanie Kościoła i Ojca Świętego. Aby temu zapobiec, przybędę, aby prosić o poświęcenie Rosji memu Niepokalanemu Sercu i o Komunię św. wynagradzającą w pierwsze soboty. Jeżeli moje życzenia zostaną spełnione, Rosja nawróci się i zapanuje pokój, jeżeli nie, bezbożna propaganda rozszerzy swe błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowanie Kościoła, dobrzy będą męczeni, a Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć. Różne narody zginą. Na koniec jednak moje Niepokalane Serce zatriumfuje. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci i przez pewien czas zapanuje pokój na świecie. W Portugalii będzie zawsze zachowany dogmat wiary" W marcu 1917 roku wybucha w Piotrogrodzie Rewolucja Lutowa, która kończy się Rewolucją Październikową.
2.  Matka Boża spełnia swoją prośbę i 13 czerwca 1929 po wizji Trójcy Przenajświętszej w klasztorze w Tuy mówi s. Łucji: "Następnie Matka Boża przemówiła do mnie: Nadszedł moment, w którym Bóg prosi Ojca Świętego, aby wspólnie ze wszystkimi biskupami świata poświęcił Rosję memu Niepokalanemu Sercu, obiecując ją w ten sposób ocalić. Tyle jest dusz, które Sprawiedliwość Boża skazuje na potępienie za grzechy popełniane przeciwko Mnie, że przychodzę prosić o zadośćuczynienie: ofiaruj się więc w tej intencji i módl się." 

   Od 30 grudnia 1922 do 26 grudnia 1991 przestaje istnieć nazwa Rosja a jest Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. W 1929 roku władzę po W. Leninie przejmuje J.Stalin. Za pośrednictwem swoich spowiedników oraz biskupa Leira-Fatima papież Pius XII został poinformowany, o prośbie Matki Bożej dotyczącej poświęcenia Rosji, który obiecał, że weźmie ją pod rozwagę.
3.  W liście z 29 maja 1930 r. Łucja relacjonuje swojemu spowiednikowi, ks. Jose Bernardo Gonçalvesowi, że Bóg, dając jej odczuć w głębi serca swoją Boską obecność, skłonił ją do poproszenia Ojca Świętego o zaaprobowanie nabożeństwa wynagradzającego pierwszych sobót. Oto słowa Siostry Łucji: „O ile się nie mylę, dobry Bóg obiecuje zakończyć prześladowanie w Rosji, jeżeli tylko Ojciec Święty raczy sam, i poleci wszystkim biskupom świata katolickiego, dokonać publicznego i uroczystego aktu zadośćuczynienia i poświęcenia Rosji Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi, przyrzekając zatwierdzenie i polecenie praktykowania wspomnianego nabożeństwa wynagradzającego w zamian za zakończenie tego prześladowania”. Później, w jednym z następnych duchowych przesłań, Pan Jezus skarżył się Siostrze Łucji, że poświęcenie Rosji nie zostało dobrze zrobione: „Nie chcieli spełnić mojej prośby. Tak jak król Francji będą tego żałować i dokonają poświęcenia, ale będzie za późno. Wtenczas Rosja już rozszerzy swoje błędy w świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła. Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć." [Życzenie, które Pan Jezus w ten sposób sformułował, nie było jeszcze spełnione, gdy w roku 1792 Ludwik XVI, już jako więzień w Temple, obiecał dokonać uroczystego poświęcenia Sercu Jezusa swojej osoby, swojej rodziny i swojego królestwa – jeżeli odzyska wolność, koronę i władzę królewską. Było już za późno, król wyszedł z więzienia już tylko na szafot].
13 października 1930 roku biskup Jose da Silva, po ośmioletnim wnikliwym procesie kanonicznym, zatwierdził objawienia w Fatimie “zezwalając oficjalnie na kult Matki Bożej Fatimskiej”, a wkrótce po tym, 13 maja 1931 roku, biskupi portugalscy poświęcili uroczyście Portugalię. Na owoce konsekracji nie trzeba było długo czekać: Portugalia przeżywa istny renesans życia społecznego i religijnego. W ciągu 10 lat liczba osób duchownych powiększa się czterokrotnie, rozwija się radio, prasa katolicka, koła nieskażonej Akcji Katolickiej rozrastają się w każdej diecezji i parafii. Nowo wybrany katolicki premier Antonio Salazar przemienia kraj skazany wcześniej przez masońskie i komunistyczne siły na zagładę; rozwija się gospodarka portugalska, normalnieje życie społeczne i polityczne. Dzięki zawierzeniu Portugalii Matce Bożej i wielkiej kampanii modlitewnej i pokutnej całej ludności, cudownie zwyciężone zostają siły zła, które zadały tyle cierpień i uczyniły tyle spustoszeń. 
4.   W dniu 21 stycznia 1935 r., w liście do ks. Jose Bernardo Gonçalvesa, S.J., Siostra Łucja oświadcza, że „Pan Jezus jest niezadowolony, ponieważ Jego prośba nie została spełniona”.

5.   W liście z dnia 18 maja 1936 roku do tego samego księdza Siostra Łucja wyjaśnia: „Jeżeli chodzi o pozostałe pytanie: czy wypada nalegać, aby osiągnąć poświęcenie Rosji, odpowiem prawie w ten sam sposób, w jakim odpowiadałam dotychczas: jest mi przykro, iż prośba Boga nie została jeszcze wykonana, ale ten sam Bóg, który o to prosił, dopuścił do tego (...) Czy wypada nalegać? Nie wiem. Wydaje mi się jednak, że gdyby Ojciec Święty uczynił to teraz, Pan Jezus przyjąłby to i dotrzymał Swojej obietnicy. Bez wątpienia, spodobałoby się Mu to, jak również Niepokalanemu Sercu Maryi. Rozmawiałam w duchu z Panem Jezusem na ten temat i niedawno spytałam Go, dlaczego nie nawróci Rosji bez poświęcenia jej przez Ojca Świętego. „Bo chcę, aby cały mój Kościół uznał to poświęcenie za triumf Niepokalanego Serca Maryi, aby potem rozpowszechnić Jego kult i postawić obok nabożeństwa do mego Boskiego Serca, nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi”. Ale, mój Boże, Ojciec Święty nie uwierzy mi, jeżeli Ty sam nie obdarzysz go specjalnym natchnieniem. „Ojciec Święty! Módl się bardzo za Ojca Świętego! On to zrobi, ale będzie za późno. Niemniej jednak Niepokalane Serce Maryi ocali Rosję, ona została Mu powierzona”. [Należy zwrócić uwagę na słowo "powierzona". Jest zasadnicza różnica pomiędzy zawierzeniem - ofiarowaniem a poświęceniem-konsekrowaniem].

6. W 1938 roku biskupi portugalscy zwracają się do papieża o poświęcenie świata Niepokalanemu Sercu. Niestety papieżowi (podobnie jak kard. Hlondowi w Polsce odnośnie Intronizacji) nie udało się przeprowadzić tego aktu przed wybuchem II wojny światowej. 

7.  W liście datowanym 2 grudnia 1940 r. Siostra Łucja zwróciła się bezpośrednio do papieża Piusa XII z nakazu swoich kierowników duchowych, prosząc Jego Świątobliwość o łaskawe pobłogosławienie nabożeństwa pierwszych sobót i rozszerzenie go na cały świat, i dodała: „W roku 1929 Matka Boża prosiła w innym objawieniu o poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu, obiecując w ten sposób powstrzymanie szerzenia się jej błędów i jej nawrócenie. [...] W wielu duchowych przesłaniach Pan Jezus nie ustawał z naleganiem na spełnienie Jego prośby, obiecując ostatecznie skrócić dni udręk – którymi jest zdecydowany ukarać narody za ich zbrodnie w postaci wojny, głodu i różnorakich prześladowań Kościoła i Waszej Świątobliwości – jeżeli Wasza Świątobliwość zgodzi się na poświęcenie świata, ze specjalnym wymienieniem Rosji, Niepokalanemu Sercu Maryi i poleci wszystkim biskupom świata zrobić to samo równocześnie z Waszą Świątobliwością” 

8.  W dniu 31 października 1942 r. w orędziu radiowym [tekst w języku włoskim] skierowanym do Portugalii z okazji zamknięcia jubileuszowego roku objawień w Fatimie papież Pius XII poświęcił Kościół oraz cały rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi, lecz nie wymienił Rosji.[3] Papież ponowił ten akt uroczyście 8 grudnia 1942 w Bazylice św. Piotra w Rzymie.

Wydaje się, że Niebo przyjęło poświęcenie świata, gdyż nastąpił ogromny przełom w działaniach wojennych. Nastąpiła seria klęsk Paktu Trzech. Znaczące jest, że przypadały one w święta i uroczystości maryjne.  2 luty 1943 przegrana pod Stalingradem, 8 września 1943 skapitulowały Włochy, 8 maja 1945 skapitulowały Niemcy a 15 sierpnia 1945 ostatecznie poddała się Japonia. To na froncie Zachodnim a po stronie wschodniej...Rosja nadal szerzyła swoje błędy.

9.   W roku 1943 Siostra Łucja miała inne objawienie Pana Jezusa, które relacjonuje w liście z 4 maja skierowanym do księdza Gonçalvesa: „Z nakazu J.E. [Manuela Marii Ferreiry da Silvy, tytularnego biskupa Gurzy] musiałam przekazać arcybiskupowi Valladolid polecenie Pana Jezusa skierowane do biskupów Hiszpanii oraz drugie polecenie do biskupów Portugalii. Daj Bóg, aby wszyscy usłyszeli Jego głos. Bóg życzy sobie, aby biskupi Hiszpanii zebrali się na rekolekcje i podjęli reformy wśród ludu, duchowieństwa i zakonów, gdyż niektóre zakony!... oraz wielu członków innych!... Rozumie Ksiądz? Bóg życzy sobie, aby pouczono wiernych, że prawdziwa pokuta, której On teraz oczekuje i żąda, polega przede wszystkim na wyrzeczeniach, które każdy musi sobie narzucać, aby wypełniać swoje religijne i życiowe obowiązki. Obiecuje zakończenie wojny w krótkim czasie, przez wzgląd na akt, który raczył dokonać Jego Świątobliwość. Lecz skoro był on niepełny, nawrócenie Rosji nastąpi później. Jeżeli biskupi Hiszpanii nie spełnią Jego życzeń, stanie się ona [Rosja] jeszcze raz biczem, którym Bóg ich ukarze” (por. „Wspomnienia i Listy Siostry Łucji”, s. 446). 

10.   W dniu 7 lipca 1952 r., w Liście Apostolskim „Sacro Vergente Anno”, papież Pius XII poświęcił narody Rosji Przeczystemu Sercu Maryi. Na lata 1952-1963 przypada największe apogeum zimnej wojny. Było ono związane m.in. ze śmiercią Stalina i zmianą przywódców ZSRR i USA, kryzysem kubańskim oraz interwencją zbrojną ZSRR na Węgrzech. W Liście czytamy min: " nr 9  Niech umiłowana Matka raczy spojrzeć z dobrocią i miłosierdziem na tych, którzy organizują grupy wojujących ateistów i kierują ich działalnością; niech napełni ich umysły niebieskim światłem i dzięki Bożej łasce, zwróci ich serca ku zbawieniu.  Aby zaś nasze gorące modlitwy i wasze zostały szybko wysłuchane i aby dać wam szczególny znak naszego wyjątkowego uczucia, tak jak zaledwie przed kilku laty poświęciliśmy cały rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi, Matki Bożej, tak dziś poświęcamy i oddajemy temu Niepokalanemu Sercu w szczególny sposób wszystkie ludy Rosji, z mocną nadzieją, że dzięki potężnemu wstawiennictwu Maryi Dziewicy, niebawem szczęśliwie spełnią się pragnienia, które dzielimy wespół z wami i wszystkimi ludźmi dobrej woli, pragnienie prawdziwego pokoju, braterskiej zgody i wolności, która jest prawem wszystkich, a przede wszystkim Kościoła. Tak więc dzięki naszym modlitwom złączonym z waszymi i całego chrześcijańskiego ludu, zostanie utwierdzone na świecie królestwo Zbawiciela Jezusa Chrystusa, "królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju" [tekst oryginalny]. 

11.   Podczas Soboru Watykańskiego II 510 arcybiskupów i biskupów z 78 krajów podpisało petycję, w której prosili Namiestnika Chrystusowego o poświęcenie całego świata Niepokalanemu Sercu Maryi, a w sposób szczególny i wyraźny Rosji oraz innych krajów pod panowaniem komunizmu i polecił, aby zostało to przeprowadzone w zjednoczeniu z papieżem, przez wszystkich biskupów świata, tego samego dnia. 
 Papież Paweł VI, zamykając trzecią sesję Soboru Watykańskiego II, 21 listopada 1964 r. „zawierzył rodzaj ludzki” Niepokalanemu Sercu Maryi, tym samym aktem, w którym, przy owacji zgotowanej na stojąco przez Ojców Soborowych, ogłosił Matkę Bożą „Mater Ecclesiae” (patrz „Insegnamenti di Paolo VI”, tom 2, 1964, s. 678).  W 1963 roku, papież Paweł VI przeczytał Trzecią Tajemnicę, lecz nie znamy żadnej jego reakcji na treść Maryjnego Przekazu. Po kilka latach przemówił jednak i – wyręczając się starym kardynałem Ottaviani – na początku 1967 roku obwieścił, iż Trzecia Tajemnica nie będzie nigdy wyjawiona. 

Kard. Wyszyński dwukrotnie przedstawił wniosek do papieża Pawła VI o konsekrację świata i Rosji. Wniosek z 16 września, podpisany razem z 70 polskimi biskupami, wzywał do poświęcenia Kościoła i całego świata, w duchu konsekracji dokonanej 31 października 1942 roku przez Piusa XII. W kilka chwil później do wniosku przyłączył się m.in. sycylijski arcybiskup Corrado Mingo, interweniując o “odnowienie konsekracji Kościoła, świata, a szczególnie Rosji Niepokalanemu Sercu Najświętszej Dziewicy Panny, na zakończenie obrad Soboru”. Kardynał Wyszyński interweniował później po raz drugi dzień razem z portugalskim biskupem Francisco Rendeiro z diecezji Coimbra, który reprezentował stanowisko całego Episkopatu swego kraju. 
Wprawdzie papież Pius XII dokonał poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu, to akty z 1942 i ten z 1952 były niekompletne, ponieważ dokonane tylko przez samego Ojca świętego, bez udziału wszystkich biskupów. S. Łucja wyjaśnia to później w liście adresowanym do s. Marii z Belem: "Droga Siostro Mario z Betlejem! Otrzymałam Twój list i chociaż nie mam zbyt wiele czasu, odpowiem Ci na pytanie, które mi zadajesz. Czy konsekracja świata została dokonana zgodnie z prośbą Matki Bożej? 31 października 1942. Jego Świątobliwość Pius XII dokonał konsekracji. Zapytano mnie, czy konsekracja została w pełni dokonana? Odpowiedziałam: Nie, ponieważ nie zostało to dokonane w jedności z biskupami świata. 13 maja 1967 r. Jego Świątobliwość Paweł VI  ponownie konsekrował i mnie znowu zapytano, cz konsekracja została w pełni dokonana? Odpowiedziałam: Nie, i to z tego samego powodu. Nie było to bowiem w jedności z biskupami świata." W dalszej części listu s. Łucja potwierdza dokonanie konsekracji 25 marca 1984 przez Jana Pawła II w taki sposób, w jaki życzyła sobie Pani z Fatimy.  (wg. S.M. Kołdon Serce Matki, Rozważania i kazania fatimskie, Sandomierz 1996, s.63-64).  

12.  Jan Paweł II dokonał kilku poświęceń świata Niepokalanemu Sercu Maryi, jednego w Fatimie 13 maja 1982 r., drugiego w Rzymie 25 marca 1984 r. i trzeciego ponownie w Fatimie 13 maja 1991 r. "W kolegialnej jedności z Pasterzami, w komunii z całym ludem Bożym rozsianym po świecie, odnawiam dziś przed Tobą synowskie zawierzenie rodzaju ludzkiego". Dwa pierwsze poświęcenia zostały poprzedzone wezwaniem papieża, aby biskupi całego świata dołączyli się do niego w tych aktach. Papież dokonał również zawierzenia świata 8 października 2000 r w obecności 1,5 tysiąca biskupów, klęcząc przed figurą Matki Bożej Fatimskiej.  13 maja 2000 r s. Łucja przekazała papieżowi kopertę, co zarestrowały kamery. Co zawierała ta koperta już się nie dowiemy.

W poświęceniach dokonanych w Fatimie i Rzymie w 1984 r. po słowach: „Stajemy tu zjednoczeni z wszystkimi pasterzami Kościoła w szczególnej więzi, przez którą stanowimy jedno ciało i kolegium”, dodał to zdanie: „W szczególny sposób oddajemy i poświęcamy Tobie ludzi i narody, które najbardziej potrzebują tego oddania i poświęcenia.”[4]

Jan Paweł II dokonał aktu poświęcenia w niedzielę 25 marca 1984 przed figurą Matki Bożej Fatimskiej z kaplicy objawień przewiezionej w tym celu do Rzymu. Do oficjalnie wydrukowanego tekstu dodał zdanie: „Oświeć w szczególny sposób narody, wobec których oczekujesz, aby Tobie były poświęcone”. Nie wymienił jednak słowa kluczowego "ROSJA". Sam fakt, że papież w ostatniej chwili "odszedł" od przygotowanego tekstu świadczy o determinacji papieża. To nie spontaniczność, jak czasami zachowywał się papież podczas spotkań, lecz coś o wiele większym znaczeniu. Faktem jest, że Bp Hnilica, po rozmowie z papieżem po 25 marca 1984 udał się prywatnie do Moskwy i tam dokonał aktu zawierzenia. (prorocze słowa św. Maksymiliana Kolbe: "„na placu Czerwonym w Moskwie stanie figura Niepokalanej, ale zanim to nastąpi, będzie trzeba przejść przez trudne doświadczenia")

Siostra Łucja zawsze, aż do połowy roku 1989, utrzymywała, że żadne z tych poświęceń nie było „ważne” (rozpatrując to słowo w sensie wypełnienia warunków objawionych Łucji przez Matkę Bożą). Od tego czasu jednak Siostra Łucja uznaje ważność poświęcenia dokonanego przez Jana Pawła II w Rzymie w dniu 25 marca 1984.
Oficjalne stanowisko Watykanu zostało przedstawione przez Kongregację Nauki Wiary i podpisane przez Abp. Tarcisio Bertone, ówczesnego Sekretarza. Brzmi ono następująco: "Siostra Łucja  osobiście potwierdziła, że taki uroczysty i powszechny akt poświęcenia odpowiadał temu, czego żądała Matka Boża: <Tak, zostało uczynione, jak prosiła Nasza Pani, 25 marca 1984> list z 8 listopada 1989) A zatem wszelkie dyskusje i jakiekolwiek dalsze petycje są bezpodstawne".

Wielu z nas było świadkami pieriestrojki w Związku Radzieckim, w wyniku której powróciła nazwa Rosja, widzieliśmy upadek muru berlińskiego i pewien powiew duchowej odnowy także w samej Rosji. "Ludy Rosji" - zostały poświęcone Niepokalanemu Sercu. I to zostało zaakceptowane.
 Jak informowała w 1984 roku prasa włoska, doszło do dość tajemniczego zdarzenia w sowieckiej bazie w Siewiernomorsku na Morzu Północnym. Otóż 13 maja 1984, w święto fatimskie, z nieznanych przyczyn miał miejsce wybuch, który zniszczył znaczną część radzieckiego arsenału broni jądrowej. Alberto Leoni, ekspert historii wojskowej, napisał: „Bez tego systemu pocisków kontrolujących Atlantyk ZSRR nie miało już najmniejszych szans na zwycięstwo”. Z powodu osłabienia potencjału atomowego ZSRR zdecydował się wówczas na politykę ustępstw. Rok później objął rządy na Kremlu Michaił Gorbaczow. Rozpoczęła się tzw. pierestrojka, przebudowa systemu, która otworzyła imperium na świat. Wydarzenia te - jak przypomina G. Weigel - przypadły w czasie Roku Odkupienia. Zgodnie z tradycyjnym datowaniem ziemskiego życia Chrystusa, Rok Odkupienia 1983-1984 wyznaczał 1950. rocznicę zbawczej śmierci Jezusa, będącą punktem zwrotnym w historii świata. Zbieżność tych dat i wydarzeń, jak również zbieżność z dniem 13 maja, jest dziś niezmiernie wymowna.(sekretariat fatimski.pl). W Petersburgu oddano Katolikom do użytku Katedrę św. Katarzyny.  9 listopada 1989 runą mur berliński. Udaremniony został pucz generałów, który trwał od 19 do 22 sierpnia 1991 r. 25 grudnia 1991 z najwyższej iglicy Kremla opuszczono czerwoną flagę, Zaczęła wychodzić na jaw religijność narodu rosyjskiego. 
Pozostała jeszcze jednak druga strona medalu: chociaż Rosja nie szerzy swoich błędów w postaci komunizmu, to nie zaniechała swoich imperialistycznych zapędów względem świata, a także wrogości do Kościoła Katolickiego. Kilka przykładów: moskiewski kościół Świętych Piotra i Pawła - nadal używany jako biurowiec; saratowska katedra św. Klemensa - kino; budynek Seminarium od 1995 r. oddawany jest w żółwim tempie, korytarz za korytarzem, piętro za piętrem; stare neogotyckie kościoły w Irkucku i Krasnojarsku pełnią rolę filharmonii; kościoły w Czicie i Blagowieszczensku zostały zamienione na prawosławne katedry; w Chabarowsku przez długie lata był szpital weneryczny i dziennikarze śmiali się, że katolicy chcą zwrotu kościoła Niepokalanie Poczętej - miejsca, gdzie leczyli się syfilitycy. To wszystko głupstwa wobec ostatnich zarzutów "grubego kalibru". Mianowicie, parlamentarzyści wysunęli teorię, że katolicy uprawiają w Rosji politykę, że ustanawiając 4 diecezje, Watykan na terenie obcego państwa dokonał aktu okupacji. Niejasne stanowisko w tej sprawie zajęło Ministerstwo Spraw Zagranicznych, na Sachalinie do ataku ruszyła nawet prokuratura. W trybie natychmiastowym żądano usunięcia z wszelkich dokumentów parafialnych i biskupich starego tytułu: "Apostolska Prefektura Karafuto". W 2002 roku Jan Paweł II ustanowił diecezje katolickie w Rosji. W 2005 greckokatolicki arcybiskup większy kard. Lubomyr Huzar przeniósł swoją siedzibę z Lwowa do Kijowa. Kościół katolicki w Rosji spotkały za to ze strony rosyjskich władz liczne szykany, z których najbardziej znane jest wydalenie syberyjskiego biskupa Jerzego Mazura. Nie pomogły braterskie gesty Jana Pawła II, jak przekazanie Cerkwi ikony Matki Boskiej Kazańskiej. W grudniu 2007 metropolita Kiryłł, prawa ręka Aleksego II ponownie zażądał likwidacji katolickich diecezji w Rosji. 21 września 2007 Benedykt XVI przeniósł z Moskwy abpa Tadeusza Kondrusiewicza, który był tam biskupem od 1989 roku. (Prasa katolicka donosiła, że jednym ze znaków fatimskich jest właśnie nominacja bp Kondrusiewicza na czele struktur Kościoła Katolickiego w Moskwie. Bp spotkał się z s. Łucja w klasztorze w Coimbra w 1991 r.). Jest tajemnicą poliszynela, że pod wpływem krytyki z Moskwy poprzenoszono nawet Polaków pracujących w Kurii Rzymskiej a uważanych za krytyków nowej Ostpolitik. itd.
Oprócz tego, co powiedziała Łucja, pytanie o nawrócenie Rosji pozostaje wciąż otwarte, gdyż jak widać ani Zachód, ani Wschód się nie nawrócił. Fatima pozostaje wciąż aktualnym wezwaniem do pokuty i zadośćuczynienia. Błędy socjalizmu i komunizmu, które z Rosji rozprzestrzeniły się na cały świat, spowodowały, również w Polsce, niewyobrażalną falę wrogości skierowanej przeciwko pozostałościom chrześcijańskiego porządku i przeciwko samemu Kościołowi katolickiemu. Aborcja, eutanazja, "małżeństwo" homoseksualne, wojujący laicyzm, sprzeczne z naturą eksperymenty genetyczne i klonowanie ludzi, niszczenie praw własności, wyniszczanie prawdziwych tradycji... Lista jest długa. Cała historia związana z poświęceniem, pokazuje jak istotne jest w oczach Bożych wypełnienie Jego planów nie tylko, co do poszczególnych dusz, ale i całych narodów. Maryja prosiła wyraźnie o wymienienie Rosji w akcie poświęcenia. To słowo klucz. Podczas audiencji generalnej po apostolskiej pielgrzymce do Portugalii w rok po zamachu, 19 maja 1982 papież powiedział: "Oto w głównej linii zawarłem myśli przewodnie podczas mojej pielgrzymki do Fatimy, które wyraziłem w homilii z 13 maja a także w akcie zawierzenia. Starałem się uczynić wszystko, co w tych okolicznościach można było zrobić w celu podkreślenia kolegialnej jedności Biskupa Rzymu z wszystkimi braćmi w posłudze biskupiej na świecie". [tekst oryginalny]

Jak można wnioskować z powyższych słów papieża, okoliczności nie zawsze sprzyjały bezpośredniości aktu zawierzenia ze szczególnym wymienieniem Rosji. W sierpniu 1962 roku w klasztorze na przedmieściach francuskiej miejscowości Metz, spotkali się przedstawiciele Kościoła katolickiego i kościoła prawosławnego celem przedyskutowania możliwości uczestnictwa strony wschodniej w mającym rozpocząć się za dwa miesiące soborze. Rozmowy, zainicjowane na specjalne polecenie Jana XXIII, którego wyraźnie inspirował doradca papieża, kardynał Montini, prowadzone były przez  kardynała Eugene Tisserant i Metropolitę kościoła prawosławnego Nikodema, zresztą agenta KGB. Podczas spotkania, znanego w historii pod nazwą “Umowy Watykan-Moskwa” lub “Paktu w Metz”, ustalono, że aby na Soborze mogli uczestniczyć wysłannicy ‘kościoła’ prawosławnego, Kościół będzie musiał spełnić jeden warunek: Sobór zajmie neutralne stanowisko odnośnie komunizmu. I tak rzeczywiście się stało. Umowa Jana XXIII była skrupulatnie dotrzymywana podczas wszystkich obrad soborowych i zadbano, by podczas nich nie skrytykowano komunizmu. Sama nazwa “komunizm” nie pojawiła się w jakimkolwiek dokumencie soborowym. Kard Cheli oraz Kard. Casaroli byli twórcami tzw. Ostpolitik, czyli dyplomacji skierowanej w stronę Europy Środkowo-Wschodniej. Być może to właśnie ta polityka uniemożliwiała papieżom przez cały okres starań o poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi wypowiedzieć publicznie słowo "Rosja?".  
Papież Benedykt XVI zupełnie inaczej przedstawił Fatimę podczas swojej pielgrzymki do miejsca objawień niż to zinterpretował kard. Bertone. Benedykt XVI pokazał w Portugalii, że tajemnica fatimska nie zamknęła się na zamachu na Jana Pawła II, ale niejako dzieje się na naszych oczach. A to otwiera nowe interpretacje. Tym bardziej, że nie da się oddzielić tzw. Trzeciej Tajemnicy Fatimskiej od Poświęcenia Rosji. Objawienie "Tajemnicy" nastąpiło po ukazaniu Pastuszkom wizji piekła 13. lipca 1917. S. Łucja spisała treść  "Pierwszej" i "Drugiej" tajemnicy 31 sierpnia 1941, gdzie pod koniec pisze: "Następnie podnieśliśmy oczy ku naszej Pani, która nam powiedziała z dobrocią i ze smutkiem: « Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby ich ratować, Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeśli zrobi się to, co ja wam mówię, wiele dusz zostanie uratowanych, nastanie pokój na świecie. Wojna się skończy. Ale jeżeli się nie przestanie obrażać Boga, to za pontyfikatu Piusa XI rozpocznie się druga, gorsza. Kiedy ujrzycie noc oświetloną przez nieznane światło, wiedzcie, że to jest wielki znak, który wam Bóg daje, że ukarze świat za jego zbrodnie przez wojnę, głód i prześladowania Kościoła i Ojca Świętego. Żeby temu zapobiec, przyjdę, by żądać poświęcenia Rosji memu Niepokalanemu Sercu i ofiarowania Komunii św. w pierwsze soboty na zadośćuczynienie. Jeżeli ludzie me życzenia spełnią Rosja nawróci się i zapanuje pokój, jeżeli nie, Rosja rozszerzy swoje błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła. Sprawiedliwi będą męczeni, Ojciec Święty będzie bardzo cierpieć, wiele narodów zostanie zniszczonych, na koniec zatriumfuje moje Niepokalane Serce. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci, a dla świata nastanie okres pokoju.." Treść trzeciej tajemnicy spisała wizjonerka dopiero 3.stycznia 1943 r.) Oba te listy opublikowała Kongregacja Nauki Wiary [tekst oryginalny]. Kard. Bertone pisze w w/w Liście Kongregacji: "Decyzja Ojca Świętego

Jana Pawła II, by ogłosić trzecią część « tajemnicy » fatimskiej, zamyka pewien etap historii, naznaczony tragicznie przez ludzką żądzę władzy i niegodziwość, ale przeniknięty także miłosierną miłością Boga i troskliwą czujnością Matki Jezusa i Kościoła." Śmierć siostry Łucji, która przez dziesiątki lat pukała do drzwi papieży i niemal zawsze zastawała je zamknięte, zamyka pewien cykl spełniania się Orędzia Fatimskiego i otwiera kolejny, być może najbardziej przejmujący. Interpretacja trzeciej tajemnicy napisana przez ówczesnego Prefekta Kongregacji, kard. Ratzingera, też zawiera niedomówienia, jak na przykład interpretacja "męczenników", o których pisze Kardynał: "Widzimy Kościół męczenników minionego już stulecia ukazany w obrazie, który opisany jest trudno zrozumiałym językiem symbolicznym. Czy właśnie to Matka Chrystusa pragnęła przekazać chrześcijaństwu i ludzkości w epoce wielkich problemów i niepokojów? Czy ma to nam pomóc na początku nowego tysiąclecia?". (Kard. Ratzinger stwier­dził, że poda­wana ofi­cjal­nie inter­pre­ta­cja ujaw­nio­nej wizji, nie jest auto­ry­ta­tywna i kato­licy nie mają obo­wiązku zga­dza­nia się z tą wła­śnie inter­pre­ta­cją.  - Konferencja Prasowa  26.06.2000). Z pewnością tak - ma nam pomóc, bo każde świadectwo jest dane dla umocnienia wiary. Lecz dzisiaj mamy także męczenników za wiarę - prześladowania Kościoła nie ustały. Nie upadł również komunizm, lecz przekształcił się w inny totalitaryzm, w liberalizm już bardziej otwarty. Jak mówi prof. Kiereś: "Po II wojnie światowej na arenie dziejów został liberalizm, natomiast z drugiej strony komunizm, a po upadku komunizmu na arenę dziejów wrócił liberalizm, dlatego admiratorzy liberalizmu twierdzą, że jest to ostateczny głos w dziejach teorii społecznej, że nic więcej człowiek już wymyślić nie może." (czytaj cały wywiad) I co widzimy dzisiaj? Nie należy się zatem dziwić, że jedna strona mówi, że Rosja została poświęcona,a druga, że jeszcze nie. Nie wynika to z braku cierpliwości, lecz z obserwacji faktów i wydarzeń.  Odrywając się od komunizmu wpadlismy w sidła dyrektyw EU i zniewolenia liberalizmem.

Podobnie jak z Dziełem Intronizacji, kiedy czytamy: "Nie trzeba więc Chrystusa ogłaszać królem, wprowadzać Go na tron. Trzeba natomiast uznać i przyjąć Jego królowanie, poddać się Jego władzy, która oznacza moc obdarowywania nowym życiem, z perspektywą życia na wieki" (List Episkopatu 359), - tak też jest z poświęceniem Rosji. Gdyby papież mógł zwyczajnie bez jakichkolwiek obaw, zgodnie z Wolą Matki Bożej wymienić Rosję - wówczas moglibyśmy być może  uniknąć wszystkich wojen, aktów terroru, ofiar po 1984 r. bo wciąż nie widać pokoju (patrz Syria, Afganistan, Irak). Nadal rozbrzmiewa wołanie : "pokuty! pokuty!, pokuty!". Można przyjąć, że Niebo przyjęło wysiłki, ale jeszcze nie spełniliśmy warunków. Fakty pokozują upadek muru berlińskiego, ale na innym krańcu wzniósł się kolejny. Czy mamy zapowiedziany czas pokoju? Nawrócenie dotyczy Polski i Polaków, także Rosjan i Rosji i wszystkich mieszkańców ziemi. "Jeżeli moje życzenia zostaną spełnione, Rosja nawróci się i zapanuje pokój, jeżeli nie..." Rosja nie nawróciła się ani w 1917 r., ani podczas wojny domowej w Portugalii, ani po 1939 r. Czy nawróciła się po 1984? Matka Boża prosiła o poświęcenie Rosji - państwa, papież zawierzył "ludy Rosji" jak również cały świat Niepokalanemu Sercu. Ten akt ponawiają kolejni papieże. Nie trzeba tłumaczyć jaka jest różnica między państwem a narodem. I w tym leży cały szczegół i ambaras: Jezus Król Polski - nie! - ale " trzeba natomiast uznać i przyjąć Jego królowanie" (KEP). Można założyć, że papież poświęcając "ludy i narody", miał na myśli Rosję (chociaż nigdy nie została wymieniona), która przecież jest częścią składową świata i to wystarczy! W ten sposób został poświęcony Afganistan, Syria, Irak, Stany Zjednoczone itd. Gdybyśmy szli za takim tokiem rozumowania, to wcale nie byłby potrzebny szczególny odrębny akt zawierzenia Polski Niepokalanemu Sercu, ani 8 września 1946 przez Kard. Hlonda, ani z 8 grudnia 1953 ułożonego przez Kard. Wyszyńskiego. Do tego należy wliczyć nasze osobiste akty poświęcenia. Czy jako naród zawierzony i poświęcony Maryi utożsamiamy się z planami państwa idącego w kierunku totalitaryzmu? Czy narody i ludy Rosji, które mają także głęboką pobożność maryjną utożsamiają się z polityką W. Putina? 

WK
  (c) Opracowanie na podstawie źrodeł internetowych (jak w załącznikach), materiały własne, Ks. Janusz Królikowski "Aby królował Chrystus" Wyd. św. Pawła 2008 imprimatur Kuria Diecezjalna w Tarnowie, O. Zygmunt Dobrzycki OSPPE "Wielkie wezwanie Serca Jezusa do Narodu Polskiego" Wyd. WAM imprimatur ks. Bp Stefan Bareła, Ks. Jan Drozd SDS "Orędzie Niepokalanej", imprimatur 13 Agosto 1975 + Giovanni Salestri,  Andrzej Grajewski "Rosja i krzyż" wyd. "Gość Niedzielny", Katowice 1991, Tarcisio Bertone "Ostatnia wizjonerka z Fatimy" Wydawnictwo literackie 2007, Ks. St. M. Kałdon OP "Prawda o Niepokalanym Sercu Maryi w pobożności i nauczaniu Kościoła", Wyd "M', imprimi potest M. Zięba OP. 

________________________________

 [Adam-Człowiek]

MATKA BOŻA: 

23.czerwca 2008: „ W Fatimie, prosiłam, Moje kochane dzieci, aby ludzie modlili się za Rosję. Nie chodzi tylko i wyłącznie o jej nawrócenie, lecz, aby nie rozprzestrzeniała swoich błędów. Niestety wielu rządzących nadal szerzy i promuje te błędy – już nie w samej Rosji, lecz na całym świecie. Chcą podporządkować świat dla imienia bestii, gdyż liczba jego imienia jest liczbą człowieka. 

23.11.2008 

„ Moja prośba o modlitwę za Rosję i jej nawrócenie jest nadal aktualna, Moje kochane dzieci, ponieważ ten kraj jeszcze się nie nawrócił - a wręcz przeciwnie pogłębił swoje błędy. To, że przywódcy tego państwa odwiedzają cerkiew, nie oznacza jeszcze, że się nawrócili bądź zadeklarowali swoją wiarę w Trójjedynego Boga. Kościół Mojego Boskiego Syna jest nadal prześladowany. Wielką pokusą tych przywódców jest wciąż podporządkowanie sobie i panowanie nad narodami… Szatan złożył w ręce ludzi, którzy dla niego pracują, wielki spisek. Podobnie jak spiskowcy finansowali kampanię Hitlera i Lenina podobnie teraz finansują wybory w Rosji i Stanach Zjednoczonych” 

23.04.2010 

„Katastrofa lotnicza nie była zwykłym przypadkiem, lecz prowokacją – nie tylko by osłabić elity walczące o chrześcijańskie wartości, lecz, by umocnić przeciwników, którzy jak chorągiewka chcą poddać Polskę pod wpływy apokaliptycznej bestii. Ja jestem jednak Królową tego narodu, który w dziejach historii stał się ogniwem pomiędzy Wschodem a Zachodem. Ten naród stał się terenem walki wpływów. Z jednej strony liberalizm i nihilizm a z drugiej strony ateizm i racjonalizmu. Obie te siły połączył wspólny cel walki przeciwko Bogu. Skoro Polska jest Moim Królestwem, to właśnie obie te bestie znalazły właśnie tutaj miejsce dla wspólnej walki. Ta katastrofa stała się punktem zwrotnym, w którym Europa doświadczy potęgi zła. To otworzyło drogę do ekspansji Rosji na Europę Zachodnią i było jej celowym zamierzeniem. Wszystko zależy od was i od waszej modlitwy, Moje drogie dzieci. Bądźcie jednak pewni, że krew tych ofiar katastrofy wyda prawdziwe świadectwo. Polska stała się polem walki, lecz nie samym celem, ponieważ celem agresji jest Zachód, który już teraz uzależnił siebie od Rosji. Rewolucja w Rosji, która –jak zapowiedziałam w Fatimie – rozszerzyła swoje błędy, nie zaspokoiła rządz tych, którzy przefarbowali tylko swoje ubrania. Smok barwy ognia nadal jest rządny krwi i ofiar w imię walki przeciwko Bogu. Jeśli narody Europy nie opamiętają się w porę, spotka ich los niewolników. Zachodnie państwa Europy ulegają presji Rosji pod każdym względem, która stawia warunki ekonomiczne i gospodarcze. Dzisiejszy świat opiera swoją gospodarkę na złożach naturalnych i dlatego dał się usidlić w szantaż Rosji. Nikt w Europie nie przewidział tego, że Rosja wykorzysta to dla swoich celów militarnych i totalitarnych.” 

23.01.2011 

„Skoro w Fatimie poprosiłam papieża, aby poświęcił Rosję Mojemu Niepokalanemu Sercu wraz ze wszystkimi biskupami, to uszanowałam wolę Mojego Boskiego Syna, Który wyraźnie ustanowił ziemską władzę Piotra w sprawie uświęcenia i zbawienia ludzi. Dlatego Kościół hierarchiczny ponosi odpowiedzialność za stan Kościoła i jego dusz. I z tego względu wzywam go także do pokuty i nawrócenia.”

13.12.2011

"W Fatimie objawiłam światu potrzebę poświęcenia Rosji Mojemu Niepokalanemu Sercu, a wtedy zostanie dany czas pokoju. To nie jest pokój, który narody mogą dać same z siebie, lecz ten pokój zostanie dany od Boga. Moje dzieci, te słowa są znakiem do zrozumienia odnowy i oczyszczenia narodów. Rosja nie nawróciła się jeszcze, ponieważ nadal prześladuje Kościół Mojego Boskiego Syna; co więcej – stała się narzędziem do niszczenia go! Nawrócenie Rosji dokona się poprzez pojednanie i porzucenie szponów. Kluczem do ratunku Rosji jest Moje Niepokalane Serce. Jestem Matką Nowej Świętej Rosji i jej Orędowniczką przez wstawiennictwo krwi jej prawdziwych męczenników. Wiara, której Rosja potrzebuje, to zmartwychwstała miłość, która prowadzi do jedności, przebaczenia i wstawiennictwa. Bóg dopuścił do podziału swojego Kościoła, aby ukazać jeszcze bardziej zwycięstwo jedności w Jego Mistycznym Ciele. Nad Rosją jest miecz z trzema orłami: po prawej czarny, pośrodku biały, a po lewej stronie dwugłowy."

14.02.2012  

"Szatan posłużył się Francją, pierwszą córą Kościoła, aby wprowadzić spustoszenie i wzbudzić prześladowania; wykorzystał dumę Niemiec, by doprowadzić do umocnienia materializmu i cierpienia; posłużył się Rosją, by pokazać swoją otwartą walkę przeciwko Bogu. W całej tej tragedii upadku i utraty wiary przez narody Europy Bóg jednak nie opuścił ich w swojej Opatrzności – podtrzymuje je przez garstkę wiernych, którzy trwają przy krzyżu ze świadomością wynagradzania Bogu i składania ofiar. "

_________________________________

[1] 1 lipca 2011 r.

Nieśmiertelny Królu wieków, rzeczywisty i żywy, pod postacią chleba utajony, Panie nasz Jezu Chryste!

Tak jak przed dziewięćdziesięciu laty, jesteśmy przed Tobą w starej królów naszych stolicy, w bazylice ku czci Najświętszego Serca Twojego poświęconej i z ofiar całej Polski wzniesionej. Tak jak wtedy, w osobach swych najwyższych pasterzy oraz zgromadzonych wiernych staje dziś przed Tobą Panie naród polski, aby uroczyście ponowić akt oddania się Twojemu Najświętszemu Sercu.

Cztery zasady Fatimy

o. Joseph de Sainte-Marie OCD

Zasada pierwsza – grzech 

Nie ma nic gorszego, jak grzech 

Od czego Fatima rozpoczyna swą opowieść? Najpierw mówi o grzechu. Ukazująca się tam Matka Boża ostrzega przed konsekwencjami naszych grzechów. I natychmiast zwraca naszą uwagę na błąd, jaki szatan umieścił przebiegle w naszym rozumowaniu. Zauważmy: my nie boimy się grzechu, ale jego konsekwencji! Grzech obraża Boga, zabija w nas życie. Ale my o tym nie myślimy. Co najwyżej przywiązujemy wagę do kary za grzechy. Boimy się nie grzechu, lecz kary za grzech. Czyż nie jest tak? A Fatima ostrzega nas przed grzechem. Wezwanie do odejścia od grzechu pojawia się już w fatimskim prologu: w objawieniach Anioła. Potem mówi o nim wciąż Matka Najświętsza.

Czas zrozumieć – pisze Siostra Łucja – że największym złem świata jest właśnie grzech! Wszystko inne to tylko jego konsekwencje. Wszystko: nędza, głód, cierpienie, wojny, może przede wszystkim śmierć – to owoce grzechu. Pewnie będzie też nim wyznaczony nam przez Pana czas oczyszczenia, epoka kary Bożej, chwila poruszenia z posad trwających w harmonii żywiołów. Dziś dużo się mówi, zawsze z lękiem, o wiszącym nad światem ramieniem Bożej sprawiedliwości. Ale o grzechu się nie mówi… Tymczasem nie tych owoców mamy się bać, ale ich źródła – samego grzechu, który nam wydaje się niewinny. 

Pocieszamy się, że Matka Boża powstrzymuje ramię Syna… Ale dziś Maryja jest wewnętrznie rozdarta. Czy ma dalej odsuwać karę, skoro owocuje to kolejnymi hekatombami zła, choćby liczoną w milionach liczbą rzezi nienarodzonych dzieci Bożych? Czy może nadszedł już czas, by położyć kres tej zbrodni przez uderzenie w dzwony wybijające godzinę oczyszczenia świata z jego grzechów? Nie bądźmy dziś tacy pewni obrony zapewnianej nam przez Matkę Bożą.

Liczy się tylko jedno: walka z grzechem. To on jest powodem utraty życia wiecznego przez wiele dusz. A w perspektywie tej największej, wiecznej, wszystko to, co mieści się w małym garnuszku czasu traci znaczenie…

W nieogarnionym morzu współczesnych grzechów, w jej nieskończonej litanii znajduje się grzech podstawowy, na który wskazuje Maryja. Jego dzisiejsze imię to „ateizm: odrzucenie Boga, życie tak, jakby Bóg nie istniał. Siostra Łucja wylicza cechy ateizmu, które przygotowuje nam nieszczęśliwą wieczność. Są nimi: „nasza niewiara, materializm, egoizm, nieuczciwość, nienawiść, uraza, zemsta, niesprawiedliwość, brak lojalności i miłosierdzia” . Dziś nie jest to grzech jednostek, ale grzech ludzkości. Kiedy ateizm staje się cechą społeczeństwa, kiedy przyjmuje postać zorganizowaną, kiedy zaczyna walczyć o nowe terytoria, kiedy zaczyna bić się o zwycięstwo nad całym światem wierzącym, wówczas pojawia się nowe zjawisko, które zagraża całej ludzkości. Dziś jesteśmy jego świadkami. To świat, który zbuntował się przeciwko swemu Stwórcy. 

Pierwszy grzechem, jaki ogłasza Najświętsza Maryja Panna w Fatimie jest ateizm. To on jest źródłem wielu innych grzechów rozpowszechnionych we współczesnych świecie. To na niego odpowiedzią jest Fatima. „Przesłanie Fatimy jest jeszcze jednym nowym światłem które błyszczy pośród ciemności błędów ateizmu, tak by ateizm nie zdołał zgasić światła wiary, które jeszcze świeci w sercach i duszach wybranych tak by oni, podążając za tym światem, mogli znaleźć w Jezusie Chrystusie drogę prawdy, sprawiedliwości, pokoju i miłości, jedyne wartości, które prowadzą do Życia.” Zwróćmy uwagę na słowa „jeszcze” i „wybranych”. Patrząc od ludzkiej strony wierni Bogu są dziś w malejącej mniejszości…

Odpowiedzią na triumfujący (do czasu) ateizm jest Fatima. Siostra Łucja pisze wprost, że to Bóg „dał nam niebieską Posłanniczkę, by ewangelizować całą ziemię wznosząc się na skrzydłach światła, nie pozwalając by ateizm ugasił światło wiary, nadziei i miłości.” 

Ateizm. To fundamentalny grzech, o którym mówi Fatima. Ale w objawieniach z 1917 r. otrzymuje on pewną specyfikację. Chodzi o ateizm ze wskazaniem na Rosję. Nie Świętą Rosję, która od wieków była nazywana „Domem Maryi”, ale o Rosję komunistyczną, która stała się narzędziem wybranym przez szatana, by założyć na całym świecie królestwo ciemności. Matka Boża Fatimska ogłasza, że temu grzechowi komunistycznej Rosji może położyć tamę tylko jedno. Trzeba wyrwać to narzędzie z ręki szatana albo sprawić, że on sam je upuści, będzie go bowiem parzyć jak żar niebieskiego blasku. To dlatego Matka Najświętsza domagała się poświęcenia Rosji Jej Niepokalanemu Sercu. Takiej Rosji szatan nie weźmie w swe czarne dłonie… 

To narzędzie szatańskie prowadziło do wojen i katastrof, do prześladowań Kościoła i śmierci milionów niewinnych. Mówiła o tym Matka Najświętsza, potwierdził to XX wiek. Maryja ogłosiła: jedynym lekarstwem przeciw chorobie grzechu jest moje Niepokalane Serce. 

Zasada druga – Maryja Pośredniczka.

Tylko Matka Najświętsza może nas ocalić 

  

Fatima to wielki ukłon w stronę prawdy o Maryi Pośredniczce łask. A nawet coś więcej…  

Ten wielki (i dla niektórych bardzo kontrowersyjny temat) kryje się tuż pod powierzchnią fatimskiego orędzia: Maryja jest Pośredniczką, która może nas zachować od grzechu i uchronić przed jego konsekwencjami.

Tak, Maryja nie pozostawia nas z samą tylko diagnozą choroby współczesnego świata. Ostrzegając przez niebezpieczeństwem, wskazuje też na kierunek działania. Przypomina w Fatimie: „Tylko ja mogę was uratować”.

Maryja mówi o sobie jako Pośredniczce ,więcej, jako szczególnej Pośredniczce, bowiem dodaje, że w pewnych momentach dziejów (osobistych, ogólnoludzkich) tylko Jej pośrednictwo może zapewnić nam skuteczną pomoc z nieba. Może któryś z teologów marszczy teraz brwi, ale przypomnimy sobie słowa Siostry Łucji, gdy odpowiadała na wątpliwości, czy Anioł może odmawiać modlitwę do Trójcy Przenajświętszej. Tak, fakty pozostają niezmienne. Słowa Maryi można różnie interpretować, ale ich fundamentalnej treści nie da się zmienić! A Maryja mówi: „Tylko Matka Boża Różańcowa może was ocalić.”

Jak to: Tylko Ona? Przecież jeden jest tylko Pośrednik, Jezus Chrystus (1 Tym 2-5)! Tak, ale jest też tylko jeden kapłan Jezus Chrystus, a On sam ustanowił sakrament kapłaństwa, którym obdarza tak wielu! Jeden jest Kapłan, jedno kapłaństwo, ale uczestniczą w nim liczni. Jeden jest też Pośrednik, ale Chrystus daje w swym jedynym pośrednictwie udział i innym.

Chrystus jest Pośrednikiem, a pośrednictwo Maryi mieści się w nim. Nie ma tu dwóch biegunów, konkurencji, odciągania wiernych od Zbawiciela. Pośrednictwo Chrystusa jest fundamentem i źródłem pośrednictwa Matki Bożej. Maryjne pośrednictwo jest owocem Chrystusowego, Jezusowi jest podporządkowane.

Ale kto zabroni Bogu, jeśli będzie On chciał, by dziś droga do łaski biegła przez Niepokalane Serce Jego Matki? Kto Mu zakaże, jeśli będzie chciał, by była to droga jedyna? Dziś z woli Boga Maryja jest Pośredniczką, która daje światu dostęp do bogactwa Chrystusa. Tylko Ona zapewnia nam pełny dostęp do mocy pośrednictwa Chrystusa. Nie zastępuje Chrystusa, nie stawia się w Jego miejscu. Nie ma zamiaru zająć pozycji Kościoła i jego sakramentów. Mówi tylko, że Chrystus chce, by dziś moc Jego łaski objawiła się za pośrednictwem Jej Niepokalanego Serca. Mówi, że Kościół nie wypełni swej misji, jeżeli nie zawierzy się – nie poświęci –Niepokalanemu Serca Maryi. 

U podstaw poświęcenia leży ta wielka prawda, która ma zajaśnieć współcześnie – prawda o Maryi Pośredniczce wszelkich łask. Ktoś woli inne słowo? Mówmy więc Maryi jako Matce wszystkich ludzi. Bo dziś Chrystus daje życie przez Maryje. Dziś Opatrzność Boża ma postać Matki Najświętszej. Dziś Boże Miłosierdzie ma kształt Matki Zbawiciela.Tak uczył Jan Paweł II. „Dziś dla Niej nie istnieją bariery ani granice” – dodaje Siostra Łucja.

Zasada trzecia – nabożeństwo do Maryi

„Idźcie do Maryi. Żyjcie maryjną pobożnością”

Trzecia zasada znalazła się w wezwaniu skierowanym do całego świata. To zaproszenie do wejścia w Maryjny krąg łaski i odnowy duchowej. To apel o nawrócenie. Mamy się nawrócić, tzn. porzucić grzech, wyrzec się złego i zwrócić się ku Bogu. To wielkie ewangeliczne wezwanie, które w Fatima pada z ust Matki Jezusa. Myśląc o nim Jan Paweł II mówił, że orędzie fatimskie jest zobowiązujące; przecież powtarza Ewangelię. Dlaczego w Fatimie powracają te słowa? Nie tylko dlatego, że „ludzie potrzebują świeżej zachęty” (Pellevoisin, 1876) i łatwiej przyjmą treść Ewangelii podaną w Maryjnym objawieniu niż odczytaną z domowej Biblii. Maryja wzywając do nawrócenia podkreśla pewien dziwny szczegół: Mówi, że jest wolą Jej Syna, by nawrócenie, jakiego się On od nas domaga, dokonało się na drodze Maryjnej. Tłumaczy, że dziś musimy się nawrócić, ale nie potrafimy się nawrócić. Jakby struktura zła była już w świecie tak silna, że niełatwo rozsadzić ją i dokonać w sobie duchowego przewrotu. Parcie świata – zdaje się mówić Matka Najświętsza – jest dziś przerażająco silne. Nawrócenie jest możliwe tylko wtedy, gdy przyjdziemy do Niej i zjednoczymy się przez wiarę z Nią, zamieszkamy w Jej Niepokalanym Sercu, które jest nam dane jako „schronienie” – azyl przed grzechem. 

Przez pośrednictwo Maryi możemy wyprosić sobie łaskę nawrócenia. Bo – pamiętajmy – nawrócenie jest łaską. To nie nasz czyn, nasz sukces, nasza zasługa. To dzieło Boga w nas. „To nie my sami – pisze Siostra Łucja – ale łaska Boża działa w nas. W ten sposób Bóg pokazuje, że dzieło należy do Niego. ” Dziś to nawrócenie, w którego twórcą jest Bóg, może być osiągnięte tylko przez Maryję. Taka jest wola Boża – mówi Fatima. 

Tylko w Bogu jest nasze nawrócenie. „On może przemienić kamienie w synów Abrahama, by stali się Jego ludem przychodzącym z krańców ziemi, aby upaść na kolana u Jego stóp, zjednoczeni w jednej modlitwie, pokutujący, proszący o wybaczenie, łaskę i pocieszenie dla siebie oraz swych dalekich braci, wybaczający i śpiewający hymny dziękczynne, błagalne i pochwalne naszemu Bogu Najwyższemu , Panu wszystkiego, co istnieje oraz Jego i naszej Matce, którą wysłał jako Zwiastunkę pokoju, łaski, wybaczenia i miłości napełniającej cały świat…” To tchnące mistycznym zachwytem słowa z niedokończonych zapisków Siostry Łucji. 

Skuteczne nawrócenie, jakie dokonuje się w kręgu Maryi otrzymało w Fatimie własne imię: jest nim nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca. „Bóg chce zaprowadzić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca” – mówi Maryja w lipcu 1917 r. Jeden z teologów przetłumaczył to krótko: „Bóg chce, aby Maryja panowała na tym świecie”. Bo nabożeństwo do Matki Bożej to oddanie Jej władzy nad swoim życiem.

Czym jest prawdziwe nabożeństwo? Łacińskie słowo odsłania przed nami głębię. „Devovere” to tyle co poświęcić się, oddać się całkowicie. Maryjne „devovere” to zupełne oddanie się Matce Najświętszej, bycie dla Niej „Totus Tuus”. Tak oto wiemy już, że prawdziwe nabożeństwo pociąga za sobą oddanie się Maryi. A pełne poświęcenie się Jej pozwala Maryi panować w naszych sercach i w świecie. 

Poświęcenie – dodaje Siostra Łucja – to też rezygnacja z czegoś, do czego byliśmy dotąd przywiązani. „Przede wszystkim chodzi o poświęcenie nas samych, naszych nieprawych upodobań, wyrzeczenie się naszych grzesznych przywiązań mających swe źródło w zmysłowości, egoizmie, wygodnictwie, ambicji.” To jest „poświęcenie, do którego każdy z nas musi się zmusić.” Musimy „porzucić życie w grzechu i podążać drogą uczciwości, czystości, sprawiedliwości, prawdy i miłości.” 

Fatima wzywa do ewangelicznego „nawrócenia w kręgu Maryi”, w który możemy wejść przez poświęcenie się Jej i pozwolenie, by rządziła Ona w naszych sercach. To program, który dotyka wszystkich aspektów naszego życia. 

Ale ten program ma na celu coś więcej niż pokonanie grzechu w nas, ludziach poświęconych Matce Bożej. Fatima mówi przecież o fundamentalnym grzechu współczesnym – o ateizmie, który jest rozprowadzany po ciele tego świata przez Rosję. Stąd, aby nawrócić świat, trzeba go poświecić Maryi. Aby doprowadzić do nawrócenia Rosji trzeba oddać Ją pod Jej panowanie. Poświęcenie całego świata musi być dokonane przez każdy lokalny Kościół, bo całe ciało Kościoła musi znaleźć się w strefie wpływów Maryi. 

Dlatego Siostra Łucja pisze, że cały świat ma stać się Fatimą. „Jak On przemienił to dzikie miejsce w ziemię pokoju , pokuty i modlitwy, gdzie przybiegają tłumy ludzi spragnionych wiary, nadziei i miłości, by napić się ze źródła wody żywej, która gasi pragnienie i przenosi do życia wiecznego”, tak ma wyglądać cała ziemia. Ludzie chcą, by Fatima się rozszerzała. „Lud jest spragniony Boga, rozczarowany i zmęczony oszustwami i pośpiechem świata na nowo pogańskiego, zmaterializowanego, egoistycznego i agresywnego, pozbawiony celu i przewodnika, który by go przeniósł do poru zbawienia, który by go zaprowadził do źródła wody żywej…” 

Zadajmy bolesne pytanie? Dlaczego współczesny świat stoi na brzegu apokaliptycznego oczyszczenia? Dlaczego mamy prawo bać się wpadnięcia w epokę katastrof? Wiemy już, znamy już odpowiedź. Bo świat się nie nawrócił. A nie zdołał się nawrócić, bo nie poświęcił się Maryi.

To zadanie stoi przed nami. Przez wypełnienie tego Bożego polecania wypowiedzianego w Fatimie świat może zostać nawrócony! A nawrócony znaczy też – uratowany. W świetle tej trzeciej zasady Fatimy wszystko inne jest już nic nie warte, wszystko inne jest stratą czasu. Kościół ludzi wierzących musi skupić się na tym jednym. Maryja ogłasza: „Aby uratować świat Bóg chce zaprowadzić nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca”. Mamy zając się umacnianiem, pogłębianiem i wywyższaniem elementu maryjnego w Kościele. Jest opór? To oczywiste… Ale niedługo przekonamy się, że tylko na tej drodze odniesiemy zwycięstwo. Każda inna próba skończy się niepowodzeniem, każda inna droga zakończy się upadkiem. Nie ma alternatywy. 

Zasada czwarta – obietnica zwycięstwa

Wszystko zakończy się szczęśliwie: „Na koniec moje Niepokalane Serce zatryumfuje”

  

Nosimy w sercach pewność zwycięstwa. Wprawdzie dokona się ono „na koniec”, czyli będzie poprzedzone długim czasem odrzucenia apelu Matki Bożej, czasem biernego oczekiwania, czasem rozrastania się drzewa zła, tak że trudno będzie już go wykorzenić. Przez swe „na koniec” wielkie wołanie o zwycięstwie kryje też w sobie zapowiedź cierpienia, jakie czeka ludzkość. Nagle staje się ono ostrzeżeniem przed nadchodzącym oczyszczeniem. Bo „na końcu to znaczy po tym wszystkim” – pisze Siostra Łucja. 

Orędzie nabiera wymiaru boleśnie realnego. Przestaje być pobożnym programowaniem przyszłości, mówi bowiem także o drodze prowadzącej w lepsze jutro. Wiemy, że mamy prawo do nadziei, ale tą ostatnią jest zawsze Krzyż. Z nadziei, jaka rodzi w nas zapowiedź zwycięstwo Niepokalanego Serca Maryi czerpiemy siłę i wytrwałość potrzebne do tego, by przejść czystym przez epokę triumfu zła, by zachować w sobie światło w czasach mroku, by nie usiąść na ziemi, która została wzięta we władanie przez diabła. A – mówi Siostra Łucja – „szatan nigdy nie ustanie w swej walce, nawet gdy wie, że ją przegra.” Wielu mówi, że czeka nas „czas katakumb”, czas „krzyża w Kościele”. Ale katakumby to znak zwycięstwa, jak krzyż znakiem zmartwychwstania.

Rodzi się „nowe pokolenie”

Fatima to ponadczasowe, zawsze teraźniejsze, odwieczne wołanie Boga. Siostra Łucja pisze, że orędzie fatimskie, było „obecne w ogromnym Jestestwie Boga od zawsze, by wysłać je na ziemię w dzień i godzinę przez Niego wyznaczone.” Jesteśmy wśród kilku uprzywilejowanych pokoleń, które żyją w czasach rozświetlonym fatimskim orędziem, wreszcie posłanym na ziemię. Siła miłości Bożego spojrzenia na nas – pisze Łucja – uobecniła na naszej ziemi obecność Maryi. Bóg dał nam „krystaliczne źródło, źródło życia, łaski i światła”. Tryskają one z nieba na ziemię, zapraszając nas, byśmy zbliżyli się do tego duchowego orędzia i przyjęli je do swego serca. 

„Ona – pisze w swych przerwanych śmiercią zapiskach Siostra Łucja – jest pierwszą w wielkim łańcuchu wybranych, która wstępuje z ziemi do nieba”. W tym łańcuchu nie może zbraknąć i nas – tych małych ogniw, które Bóg wpisał w łańcuch Najświętszej Maryi Panny, w łańcuch swej chwały. 

Jest to droga „nowego pokolenia”. To przyjęcie dawanych przez Boga „narzędzi pokoju, modlitwy i poświęcenia”. Narzędzia te – zapisuje w swej celi fatimska wizjonerka – torują nam drogę przez trudne ścieżki życia, pomagają stąpać po cierniach i ostach, wspinać się po stromym zboczu Kalwarii, dźwigać ciężar drewnianego krzyża, stawiać swoje stopy po śladach pozostawionych przez Pana na drodze, którą szedł. Lecz – dodaje spiesznie – nie zabraknie nam łaski Bożej, abyśmy nie osłabli, zanurzył nas bowiem w Świetle swego ogromnego Jestestwa, którego blask – pisze Łucja – „zalewa mnie, przyciąga mnie i obejmuje mnie. Gdziekolwiek zechce Ono pójść, pragnę podążać za tym Światłem. pragnę Je wielbić, pragnę Mu służyć i miłować Je, być dla Niego Hostią wiecznej chwały! Niczego więcej nie pragnę, niczego więcej nie pożądam…” 

Tak i my…Niech Bóg w każdym z nas, jak w Łucji, „stanie się moim Mieszkaniem, moją Świątynią, Życiem mojego życia oraz Jestestwem mojego jestestwa. Bez Niego nie istnieję, od Niego otrzymałam życie, aby miłować Go, służyć Mu, wielbić Go z wiarą, nadzieją i ufnością, w pełnym oddaniu siebie Jego miłości do mnie” 

Kogo czytając, dotyka dziwna tęsknota, temu czas wyruszyć w drogę. Zasady Fatimy są już znane. Porzućmy grzech dzięki mocy wstawienniczej Matki Bożej i zacznijmy praktykować Maryjne nabożeństwo całym swoim życiem, oddając Jej wszystko i dla Niej wyrzekając się wszystkiego. Wówczas „na końcu” naszym udziałem stanie się zwycięstwo!

Logika jest prosta. Matka Boża ostrzega. Matka Boża wzywa. Matka Boża czeka na naszą odpowiedź.

Congregavit nos in unum Christi amor ________________________________