Droga Krzyżowa narodu polskiego

"Co jest największą wartością? Nie mądrość ludzka, nie urząd, nie bogactwo. Największą wartością jest poświęcenie się dla dobra ludzi. I kto poświęca siebie dla drugiego znajdzie wszystko. A kto poświęca drugiego dla siebie straci wszystko". (z Księgi Narodu: Pielgrzymstwa Polskiego Adama Mickiewicza)

I. Niewinny Jezus skazany na śmierć przez żydów.

I Rzeczpospolita nie prowadziła wojen zaborczych, jej katolicka ludność nie prześladowała nikogo. Była potęgą, a kolonii nie zakładała. Mimo to Rosja wykorzystując i wzniecając powstanie Chmielnickiego 1654-1686, zabierając nam Zadnieprze, rozpoczynając ekspansję na Zachód skazała Polskę na śmierć.

II. Jezus bierze Krzyż by zbawić świat. 

28.11.1768 r. w Barze na Podolu organizuje się Konfederacja, która bierze na swoje ramiona ciężar ratowania Polski. 4.III.1768 r. powołany został związek wojskowy konfederacji. Konfederacji "Wolność i niepodległość Ojczyzny, wiarę świętą katolicką własnym życiem i krwią bronić, gwałtów nie czynić... na zdrajców, kara i śmierć". Hasło: Jezus Maryja, umrzeć albo zwyciężyć. Walki Konfederacji Barskiej trwały 4 lata przy udziale 200 tysięcy ochotników. I chociaż zakończyły się klęską to jednak mesjański sens tej ofiary zrozumiały następne pokolenia, zmagające się z rosyjską przemocą "Za wolność naszą i waszą".

III. Jezus upada pod Krzyżem pierwszy raz  

W lutym 1772 r. Rosja zawiera tajny układ o przeprowadzeniu rozbioru Rzeczypospolitej z Austrią i Prusami. Rosja zajęła około 100 tys.km kw., Austria 80 tys.km kw., a Prusy ponad 30 tys. kw.. Upadek był ciężki, a droga męki długa jeszcze i daleka jak pisał później Słowacki "gdy szaty matki naszej na troje pocięto. To wielu zdrajców przedzieżgnięto i skalano, a wszystkich nas łańcuchem z trupem powiązano".

IV. Jezus spotyka Matkę. 

"Solidarności" przypadnie budowanie wskrzeszonej III Rzeczypospolitej opartej na wartościach dziejowych - chrześcijańskich. Wśród tłumu otaczającego Jezusa jedynie Jego Matka najlepiej rozumiała to co się działo z Jej synem. Caryca Katarzyna II chcąc nadać pozory legalności I rozbioru mimo zgody jej kochanka Króla St. Augusta i rządu, zarządała zgody Sejmu. Większość sejmików na których wybierano posłów na ten "specjalny sejm" uznała, że najwłaściwszą odpowiedzią będzie bojkot. Zdrajcy i zwolennicy "mniejszego zła", posługując się groźbami, szantażem i przekupstwem zdołali wybrać tylko około 100 posłów, czyli 1/3 tej ilości , która normalnie konstytuowała Izbę Polską. Ziemię Nowogrodzką reprezentował Tadeusz Rejtan, który razem ze swymi przyjaciółmi narażając się zaprotestował. Zapłacił za to konfiskatą majątku sam poniósł śmierć w niewyjaśnionych okolicznościach. Wobec posłów wypowiedział słowa: "Zabijcie mnie, zdepczcie, lecz nie zabijajcie Ojczyzny". 

V. Szmon Cyrenejczyk pomaga nieść Krzyż Jezusowi przez to niejako identyfikuje się z Jezusem. 

W historii narodu polskiego Kościół Katolicki zidentyfikował się z narodem polskim. Początek identyfikacji dała Konfederacja Barska, która przyjmowała do swoich szeregów tylko Polaków Katolików. Nie przyjmowała prawosławnych, ponieważ władzę duchową, nad nimi sprawował car, ani protestantów, gdyż ci podlegali pod Króla Pruskiego. Kościół Katolicki nigdy nie zdradził narodu Polskiego. Naród Polski nie zdradził Kościoła.

VI. Spotkanie Św. Weroniki Konstytucja Trzeciego Maja 

Konstytucja 3 Maja jest w naszych dziejach momentem wzniosłym. Równała ona wszystkie stany, wprowadzała tron dziedziczny oraz naprawiała Rzeczypospolitą. Weronika ocierając twarz przywraca Jezusowi jego godność ludzką. Konstytucja 3 Maja przywróciła Polsce jej należną godność w oczach Europy i świata. Była pierwszą najbardziej demokratyczną Konstytucją w Europie, drugą po Stanach Zjednoczonych. Minister pruski dzień ogłoszenia Konstytucji 3 Maja nazwał największym wydarzeniem w wieku, a caryca Katarzyna II była oburzona. Konstytucji tej bała się Rosja carska, Rosja bolszewicka, rządy PRL i PRL-bis ponieważ już ona budowała solidarność wszystkich stanów.

VII. Jezus powtórnie upada. 

W naszej historii to II rozbiór Polski. Rosja była za słaba by walczyć samodzielnie z Polską skłoniła Prusaków do współudziału. Umowa rozbiorowa została podpisana 23.1.1793 r. Rosja posiadała 250 tys. km kw., Prusy 53 tys. km kw.. 22 lipca 1793 r. sejm w Grodnie złożony ze zdrajców (Targowiczan) podpisał traktat rozbiorowy.

VIII. Jezus pociesza płaczące niewiasty. 

Płacz niewiast nie przyniósł ulgi cierpiącemu, ale był wyrazem solidarności z nim. Po raz pierwszy w naszych dziejach chłopi stanęli solidarnie ze szlachtą w powstaniu Kościuszkowskim w 1794r. i w bitwie pod Racławicami wnieśli istotny wkład w dzieło zwycięstwa. Około 3,5 tys. powstańców przepędziło garnizon rosyjski liczący prawie 8 tys. wojska. 22.IV. I794r. wybuchło zwycięskie powstanie w Wilnie. Kościuszko chcąc zmobilizować do walki większą ilość chłopów awansował na oficera Bartosza Głowackiego, a pod Połańcem 7.V.1794r. ogłosił universal, zapewniający chłopom wolność osobistą i zwolnienie od pańszczyzny tych chłopów, którzy przystąpią do powstania. Powstanie zakończyło się tragiczną bitwą pod Maciejowicami 10.X.1794r. Ranny Kościuszko dostał się do niewoli. W początkach listopada 1794r. Suworow dokonał rzezi Pragi. Nie płaczcie nade mną, lecz nad sobą i waszymi dziećmi. Bez przestrzegania zasad moralności i solidarności ludzie i narody będą dla siebie gorsi od wilków.

IX. Jezus upada trzeci raz. 

III rozbiór Polski.Takim upadkiem był w naśladowaniu Chrystusa III rozbiór Rzeczypospolitej dokonany w r. 1795. Potęga Jagiellonów w gruzach, królowie w grobach. Została korona, symbol władzy. Opatrzność sprawiła, że wcześniej po potopie szwedzkim Król Jan Kazimierz we Lwowie złożył koronę czyniąc Matkę Bożą, Królową Korony Polskiej. Polaków z trzech zaborów łączyła Maryja, Królowa Polski, Częstochowa stała się stolicą duchową Polaków. Stanisław August Poniatowski 25 .XI. 1795 r. ogłosił swoją abdykację, państwo polskie przestało istnieć. Rosja zagarnęła nam ponad 500 tys. km kw., Prusy 148 tys. km kw., Austria 123 tys.km kw. Pod zabór Rosji trafiło ponad 6 milionów ludzi Rzeczypospolitej. Pod panowanie Prus 3 miliony, Austrii 4 miliony. Mocarstwa zaborcze zobowiązały się między sobą, że nigdy nie wprowadzą do swych tytułów imienia ani łącznego określenia Królestwo Polskie, które odtąd zniesione będzie na zawsze. Uzgodniono też wspólną politykę dotyczącą Kościoła Katolickiego poddając go pod kontrolę państw zaborczych. Kontakty z Rzymem miały być ograniczone lub całkowicie wyeliminowane. Księża mieli pełnić funkcję urzędników państwowych, prowadzących sprawy z zawieraniem małżeństw, urodzin i zgonów. Klasztory miały być likwidowane, a seminaria duchowne poddane ścisłej kontroli władz świeckich. 

X. Jezus odarty z szat.

Nagość jest symbolem gorzkiej prawdy. Dla Polaków gorzką prawdą była rusyfikacja. Rosja chciała nie tylko ziemi polskiej, ale i duszy polskiej, dlatego rusyfikowano Polaków. W listopadzie 1830 r. kadeci po zdobyciu Arsenału z bronią rozpoczęli powstanie. We wrześniu 1831 padła Warszawa. Zwyciężona, ale nie pokonana. Wojsko polskie szło na emigracyjną tułaczkę. Duch polskiej narodowości chronił się w poematach i dramatach wieszczów: Mickiewicz "Pan Tadeusz", Słowacki "Kordian", Krasiński "Irydion".

XI. Przybicie do krzyża.Powstanie styczniowe 1863-64. 

Prasa organiczna przygotowała warstwy chłopskie do powstania. Chłopi nie ruszyli clo walki, omanieni przez cara uwłaszczeniem zajęli nawet wrogie stanowiska clo powstańców. Powstanie upadło. Zsyłki i terror zastraszyły to pokolenie Polaków. Dążenia wolnościowe zostały przybite do krzyża na lat. 50. Dopiero dzieci tych ojców w czasie I wojny światowej zdali egzamin przed historia. Po 123 latach II.XI. 1918 r. wskrzesili II Rzeczypospolitą. Powstanie trwało 15 miesięcy. Czynnie walczyło w powstaniu około 200 tys. ochotników. Ponad 20 tys. zginęło, 40 tys. zesłano na Sybir. Około 10 tys. wyemigrowało, skonfiskowano prawie 5 tys. majątków. Przeprowadzono kasatę klasztorów katolickich, a nawet całych zakonów. Były to wielkie ofiary.

XII. Śmierć na Krzyżu. 

IV rozbiór Polski.Krótko trwała niepodległość II Rzeczypospolitej. Związek Sowiecki - Stalin i Rzesza Hitlera w nocy z 23/24 sierpnia 1939 r. podpisały na Kremlu dwa układy: jawny - zwany traktatem o nieagresji i tajny zwany protokołem dodatkowym. W tym ostatnim zaznaczono IV rozbiór Polski. Granica między Rosją a Niemcami miałaby przebiegać po linii rzeki Narew, Wisła i San. 28 września 1939r. w prasie niemieckiej i sowieckiej publikowano zdjęcia wspólnych parad i defilad. Agresorzy dzielili się łupem 52% obszaru Polski zagarnęli sowieci. Do biologicznego zniszczenia Polski miały posłużyć: 1) zniszczenie inteligencji 2) zachęcanie do przerywania ciąży 3) rozpicie alkoholem narodu. 

XIII. Zdjęcie z krzyża. Powstanie Warszawskie

W naturze matki tkwi mocne przeżywanie cierpień dziecka. Na widok ran Jezusa miecz boleści przeszył serce Maryi. Taką sama. raną dla Polaków było powstanie Warszawskie (1VIII 3.X.1944r.). Do powstania zachęcali sowieci. Polacy w tym czasie nie wymawiali Związkowi Sowieckiemu jego wspólnej walki z Hitlerem przeciwko Polsce. Nie wymawiali zbrodni , łagrów, Katynia, Miednoje i innych. W tym czasie tak, jak Polacy tak i Rosjanie walczyli na śmierć i życie z potęgą Hitlera. Pomoc Rosji uchroniłaby wielu od śmierci. Przyczyniłaby się do rozbrojenia i przepędzenia Niemców. Sowieci postąpili inaczej. Wstrzymali działania frontowe. Nie wyrażali zgody na lądowanie samolotów alianckich, przyglądali się jak kona Warszawa. Nawiązali do niechlubnej tradycji Rosji, która od XVII wieku skazywała Polskę na zagładę. 

XIV. Złożenie do grobu Chrystus w grobie. 

Przeciwnicy Jego osiągnęli swój cel. Jednak bali się czegoś, skoro grób opieczętowali i zmusili władze decyzyjne do postawienia straży. W 1945 r. Rosja osiągnęła swój cel. Cala Polska znalazła się pod ich okupacją. Dla zniszczenia narodu polskiego kontynuowała cele ustalone z Hitlerem, a nawet je udoskonaliła. W miejsce zachęty do zabijania nienarodzonych wprowadzono ustawę z 27.IV.1957r. legalizującą zbrodnię ludobójczą. Rozpito Polaków tak, że przypada 11 litrów alkoholu na głowę mieszkańca. Systematycznie niszczono inteligencję polską. Ponadto zadłużono naród na wiele pokoleń. Zatruto środowisko naturalne, rozbito więzi społeczne, systematycznie odcinano naród od jego historii. Stalin dla osiągnięcia tych celów powołał rząd złożony z Targowicy aktualnych enkawódzistów, którzy za srebrniki judaszowskie niszczyli Naród Polski. Wyróżniającymi zbrodniarzami byli: Bierut, od 1923 członek partii komunistycznej bolszewickiej, Jaruzelski - pracujący w czasie wojny w zwiadzie konnym. (W zwiadzie pracowali tylko enkawódziści). Minc - pseudoekonomista; Berman - prawnik, szef bezpieki; Brystigrowa - szatanistka, wróg Kościoła oraz inni. Wielu z nich lub ich synów działa obecnie w strukturach państwa polskiego, dokonując destrukcji i utrzymując kontakty z mocodawcami w Moskwie. Jest to współczesna Targowica wysługująca się Moskwie bądź masonerii.  

XIV. Złożenie do grobu Chrystus w grobie. 

Przeciwnicy Jego osiągnęli swój cel. Jednak bali się czegoś, skoro grób opieczętowali i zmusili władze decyzyjne do postawienia straży. W 1945 r. Rosja osiągnęła swój cel. Cala Polska znalazła się pod ich okupacją. Dla zniszczenia narodu polskiego kontynuowała cele ustalone z Hitlerem, a nawet je udoskonaliła. W miejsce zachęty do zabijania nienarodzonych wprowadzono ustawę z 27.IV.1957r. legalizującą zbrodnię ludobójczą. Rozpito Polaków tak, że przypada 11 litrów alkoholu na głowę mieszkańca. Systematycznie niszczono inteligencję polską. Ponadto zadłużono naród na wiele pokoleń. Zatruto środowisko naturalne, rozbito więzi społeczne, systematycznie odcinano naród od jego historii. Stalin dla osiągnięcia tych celów powołał rząd złożony z Targowicy aktualnych enkawódzistów, którzy za srebrniki judaszowskie niszczyli Naród Polski. Wyróżniającymi zbrodniarzami byli: Bierut, od 1923 członek partii komunistycznej bolszewickiej, Jaruzelski - pracujący w czasie wojny w zwiadzie konnym. (W zwiadzie pracowali tylko enkawódziści). Minc - pseudoekonomista; Berman - prawnik, szef bezpieki; Brystigrowa - szatanistka, wróg Kościoła oraz inni. Wielu z nich lub ich synów działa obecnie w strukturach państwa polskiego, dokonując destrukcji i utrzymując kontakty z mocodawcami w Moskwie. Jest to współczesna Targowica. 

Teksty: Ks.kanonik Marian Lipski

Congregavit nos in unum Christi amor ________________________________

Święte Triduum Paschalne

WIELKI CZWARTEK

„W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: «Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia?»” – pisze ewangelista Mateusz (26, 17). Dziś przenosimy się do Jerozolimy, pełnej żydowskich pielgrzymów, którzy przybyli do tego miasta na wyjątkowe święto – Paschy. To święto upamiętnia wyzwolenie Izraelitów z niewoli egipskiej. W Wielki Czwartek rozpoczynają się kulminacyjne wydarzenia nowej, Chrystusowej Paschy: wyzwolenia ludzi z niewoli grzechu, przejścia od zła do dobra.

Wracamy wspomnieniami do takich miejsc jak: Wieczernik, Ogród Oliwny, Pałac Najwyższego Kapłana. W Wieczerniku, w „sali położonej na górze” (por. Mk 14, 15; Łk 22, 12) odprawił Jezus pierwszą Mszę św. Była to uczta pożegnalna, ale i prorocza zarazem, bo zapowiadała krwawą Ofiarę na krzyżu. W tym miejscu Eucharystia była nieprzerwanie sprawowana aż do XVI wieku. Później zajęli je muzułmanie, a dziś należy do Żydów.
W Getsemani Jezus w sposób przejmujący – krwawy w sensie dosłownym, modlił się przed złożeniem swojej ofiary. Tam też został pojmany i doprowadzony przed oblicze władz religijnych w celu przeprowadzenia kuriozalnego śledztwa, które miało ukryć zbrodnię.
Wielki Czwartek to dzień radości z darów Bożych – sakramentów Eucharystii i kapłaństwa oraz przykazania miłości. To również czas współcierpienia razem z Jezusem, którego apogeum przeżywać będziemy dzień później.

Umycie nóg

Na pamiątkę umycia przez Chrystusa nóg apostołom podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej celebrans – sprawujący Ofiarę Eucharystyczną kapłan – obmywa nogi 12 mężczyznom. Jest to przypomnienie fundamentalnej zasady moralnej chrześcijaństwa, czyli przykazania miłości. Gest ów wyraża także prawdę, że Kościół nie jest po to, żeby mu służono, lecz aby służyć.
Za czasów św. Benedykta gest ten był praktykowany codziennie przy wydawaniu żywności ubogim. Ten obrzęd nazywa się także mandatum – od łacińskiego tłumaczenia słów Jezusa: Mandatum novum do vobis – „Przykazanie nowe daję wam”.

Przeniesienie Najświętszego Sakramentu

Symbol znany od XII wieku. To znak uwięzienia Pana Jezusa. W średniowieczu zaczęto budować specjalne ołtarze, nazywane ciemnicami, w których umieszczano Najświętsze Postaci. Dziś miejsce, do którego procesyjnie przenosi się Eucharystię, nazywamy ołtarzem wystawienia.

Obnażenie ołtarza

Po zakończonej Eucharystii kapłan lub diakon zdejmują z ołtarza obrusy. Odarty ołtarz, który jest symbolem Jezusa Chrystusa, oznacza odarcie Go z szat podczas męki krzyżowej. Niektórzy widzą w tym symbolu również opuszczenie przez najbliższych oraz rezygnację z najmniejszych pozorów bóstwa dla naszego zbawienia. Do X-XI wieku ta symbolika była stosowana codziennie. Po każdej Mszy św. zdejmowano z ołtarza obrusy, aby przed następną je nałożyć.

Kołatki

Od Mszy Wieczerzy Pańskiej aż do Liturgii Światła w Wielką Sobotę nie używa się dzwonków. Zamiast nich w kościołach słyszymy kołatki. To także znak żałoby po Zbawicielu, który odchodzi. Rodzaj „postu dla uszu”, tak jak „postem dla oczu” są zakryte od V niedzieli Wielkiego Postu krzyże i obrazy w kościołach. Używanie kołatek jest znane od czasów karolińskich.

WIELKI PIĄTEK MĘKI PAŃSKIEJ

W ostatnim swym akcie powiedzie nas dzisiejsza liturgia stromo pod górę – na Kalwarię, miejsce straceń. Rzymskie zwyczaje wykonywania straceń wskazują, że Kalwaria leżała poza miastem. Wcześniej znajdziemy się w pałacu najwyższych kapłanów i w twierdzy Antonia, gdzie rezydował namiestnik Cezara – Piłat. Wejdziemy w atmosferę czystej nienawiści i wołającej o pomstę do nieba niesprawiedliwości. Otrzemy się o piekło na ziemi, do którego zstąpił Zbawiciel. Poznamy sens ofiary, tej która jest wierzchołkiem miłości, bo wszak nie ma większej miłości, niż gdy ktoś życie swoje oddaje za wszystkich, także za nieprzyjaciół swoich.
Nigdzie nie odprawia się w tym dniu Mszy św. To najważniejszy symbol tego dnia. Świątynie bez eucharystycznej celebracji, puste niejako, z „bezczynnymi” kapłanami, odsyłają na Kalwarię, gdzie Najwyższy Kapłan składa krwawą Ofiarę, niewyczerpane źródło każdej Eucharystii, tej sprawowanej w przebogatej europejskiej katedrze czy odprawianej w prostych warunkach terenów misyjnych.
Układ liturgii Wielkiego Piątku należy do najstarszych klejnotów liturgicznej tradycji Kościoła. Już w IV wieku w Jerozolimie chrześcijanie rano gromadzili się na Kalwarii, na adoracji Krzyża, by po południu zebrać się znowu na czytaniu Pisma Świętego. Liturgia Wielkiego Piątku rozpoczyna się więc Liturgią Słowa, po której następuje adoracja Krzyża i wreszcie posilenie się Chlebem Eucharystycznym.

Post ścisły

To jeden z niewielu dni w roku, w którym Kościół nakazuje swoim wyznawcom post ścisły, czyli jakościowy i ilościowy. Tradycja poszczenia w Wielki Piątek ma swój początek już 100 lat po śmierci Chrystusa. Nazywano ten post „postem współczucia”. Był znacznie surowszy od dzisiejszego poszczenia. Chrześcijanie odmawiali sobie w tym dniu zarówno pokarmu, jak i napoju.

Kolor szat liturgicznych

W Wielki Piątek celebrans używa czerwonego koloru szat. Jak pisze ks. Józef Sroka: „W przeszłości w liturgii Wielkiego Piątku używano koloru czarnego. Obecnie używa się koloru czerwonego. Jest to znak królewskości Chrystusa i Jego zwycięstwa nad śmiercią oraz znak Jego najwyższego męczeństwa we własnej krwi na krzyżu. Jest to też kolor męczenników, którzy w Chrystusie widzieli swój ideał i wzór, a w posłuszeństwie Bogu aż do śmierci – źródło własnej ofiary i własnego triumfu”.

Prostratio

To pierwszy, przejmujący symbol liturgii Wielkiego Piątku. Celebrans, wychodząc w zupełnej ciszy przed ołtarz, pada przed nim twarzą do ziemi. To nie tyle gest prostego uniżenia, ale także uznanie winy, postawa szoku, który rodzi się ze świadomości, że przez nasze grzechy jesteśmy współwinni śmierci Chrystusa na krzyżu. Padamy na twarz przed manifestacją Bożej obecności, uznając, że Krzyż jest prawdziwym „krzewem gorejącym”, miejscem ostatecznego objawienia ognia Bożej miłości, który choć płonie, to nie niszczy.
Prostratio jest symbolem rzadko używanym w liturgii – tylko podczas wyjątkowych okazji. Poza Wielkim Piątkiem pojawia się przy sakramencie święceń.

Liturgia Słowa

Mówi o Bożym planie zbawienia człowieka, który Bóg objawiał narodowi wybranemu przez proroków. W IV pieśni o Słudze Jahwe proroka Izajasza słyszymy wizję odkupieńczej śmierci Chrystusa. W drugim czytaniu słyszymy wyznanie wiary pierwotnego Kościoła, a w Ewangelii – opis Męki Chrystusa. Kluczem do zrozumienia podanych przez św. Jana faktów jest Boża miłość.

Modlitwa powszechna

To kolejny element, który ma swoje źródło w tradycji pierwotnego chrześcijaństwa. Modlitwa za wszystkich, bo za wszystkich umarł Chrystus. Jej „powszechność” wyraża się w trosce, aby nie zmarnowała się ani odrobina odkupieńczej krwi Chrystusa, który umiera za zbawienie świata. Modlitw wielkopiątkowych jest dziesięć. Każda ma taką samą strukturę. Na początku następuje wezwanie do modlitwy, podanie intencji, chwila ciszy i zebranie błagań w modlitwie, które wierni potwierdzają w uroczystym Amen – „Niech się tak stanie”.

Adoracja Krzyża

Podobnie jak wiele innych elementów liturgii wielkopiątkowej, adoracja Krzyża wywodzi się z Jerozolimy. Później przejęły ją inne wspólnoty. Dokumenty wskazują, że w Rzymie znano ją już w VII wieku. Z Rzymu trafiła do Frankonii, gdzie obrzęd udramatyzowano, odsłaniając uroczyście krzyż przy śpiewie znanej nam dziś antyfony: „Oto drzewo krzyża”. Słowa nawiązują wprost do pierwszego drzewa w Piśmie Świętym, którego owocem była śmierć. Owocem tego drzewa jest życie.

Komunia św.

To jedyny dzień w roku, kiedy kapłani przyjmują Komunię św. tylko pod postacią chleba. Choć nie sprawuje się w tym dniu Eucharystii, to nie odgradza się chrześcijan od Bożego pokarmu, przyjmując wcześniej konsekrowane eucharystyczne Postaci. I ten punkt liturgii ma bogatą historię. Ostatecznie w 1970 r. przywrócono w tym dniu Komunię św. wiernych.

Grób Pański

Ostatni element liturgii Wielkiego Piątku. Historycznie ujmując, najmłodszy, bo tradycja ta liczy niewiele ponad 1000 lat. Z X wieku pochodzą pierwsze świadectwa o składaniu krzyża Chrystusa w grobie. Później przenoszono do „grobu” także Eucharystię. Przeniesienie Eucharystii przypomina zdjęcie z krzyża i pogrzeb Chrystusa. Ostatnia modlitwa przy grobie wskazuje jednak nadzieję: „Chryste, nasze Zmartwychwstanie i Życie, podźwignij nas z grobu grzechów”.
Bogate wystroje grobu mają wymiar katechetyczny. Przypominają o znaczeniu śmierci i zmartwychwstania Zbawiciela oraz wzywają do nawrócenia i czynienia pokuty. W przeszłości każdy, kto tylko mógł, wstępował do kościoła choć na chwilę, by z nadzieją popatrzeć na odsłonięty krzyż, by czuwać u grobu Pana wraz ze stojącą na baczność strażą. „Gdziekolwiek zaś przed pałacami lub w koszarach – pisał ks. Jędrzej Kitowicz – stały szyldwachy żołnierskie, wszędzie przez ten czas mieli karabiny rurami na dół, a kolbami do góry obrócone i żaden bęben żołnierski lub kapela po ten czas nie dała się słyszeć, stosując się do smutku kościelnego...”

WIELKA SOBOTA

Wigilia Paschalna

Wigilia Paschalna jest świętem wszystkich świąt, uroczystością nad wszystkimi uroczystościami. Jest szczytem Triduum Paschalnego – trzech dni przeżywania najważniejszych wydarzeń, które stanowią fundament naszej wiary. Jest ona kluczem do zrozumienia wszystkiego, co się działo, co się dzieje i co będzie się działo. Jest celebracją wydarzenia unikalnego jak żadne inne, które odmienia człowieka i świat. Nie ma takich słów, które potrafiłyby oddać w pełni znaczenie tego wydarzenia. Wszystkie są zbyt małe, aby je objąć.
Wigilia Paschalna nie jest jedynie przypomnieniem wydarzenia. Ona jest tym wydarzeniem. W celebracji liturgicznej ono się rzeczywiście dzieje, albowiem w liturgii jest zawsze „dziś”.
W Wigilii Paschalnej odnawiamy doświadczenie tajemnicy Kościoła, do którego weszliśmy przez bramę chrztu św. Przypominając sobie o miłosnym Bożym planie zbawienia, wchodząc w jego historię – dotykamy rzeczy najbardziej przyszłych, trwając w oczekiwaniu przyjścia Pana.

Obrzęd światła

Z ciemności do światła. Z grzechu do łaski. Ze śmierci do życia. To wszystko ma wyrazić obrzęd, który rozpoczyna świętowanie Paschy. Prosta symbolika przedstawia w skrócie tajemnicę odkupieńczej śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Tak jak ogień – Chrystus oświeca, ogrzewa i oczyszcza.

Paschał

To duża świeca z wosku. Jest ona zapalana od poświęconego ognia i uroczyście wnoszona do ciemnego kościoła. Symbolizuje Chrystusa Zmartwychwstałego – światłość świata, znak nadziei na wieki. Wyryty na nim krzyż oznacza odkupieńczą śmierć Chrystusa. Pięć otworów to symbole Jego zbawczych ran, a pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu oznacza panowanie nad czasem. Po zakończeniu okresu wielkanocnego paschał stawia się obok chrzcielnicy. To od niego zapala się świece przy chrzcie dziecka, jako znak jego włączenia przez chrzest do Mistycznego Ciała Chrystusa – Kościoła.

Exsultet

Starożytny hymn chrześcijan. W różnych formach znany od IV wieku. To jedna z najpiękniejszych modlitw Kościoła. Pochwała paschału symbolizującego Chrystusa. Podkreśla ciągłość historii zbawienia, której ukoronowaniem jest przynoszące radość wszystkim wydarzenie paschalne.

Liturgia Słowa

W rozbudowanej Liturgii Słowa Wigilii Paschalnej słyszymy opowieść o działaniu Boga dla ratowania człowieka. Wybór siedmiu czytań stanowi główne punkty scenariusza podjętego przez Boga, który nazywamy planem zbawienia. Pomimo ludzkich występków, buntów, przeciwstawiania się Bogu, Pan nigdy go nie zaniechał, ale wypełnił, posyłając na świat swojego Syna Jednorodzonego. Symbolika kryje się także w liczbie „siedem”. Siedem to trzy plus cztery. Trzy to liczba Boga, a cztery to liczba świata. Razem daje siedem i oznacza przymierze.

Liturgia chrzcielna

Na liturgię chrzcielną Wigilii Paschalnej składają się cztery elementy: Litania do Wszystkich Świętych, błogosławieństwo wody chrzcielnej, chrzest i bierzmowanie (jeśli są kandydaci) oraz odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.
Chrzest jest bramą. To w tym sakramencie zostaliśmy zanurzeni w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, aby w Nim powstać do nowego życia. W chwili chrztu zaciągnęliśmy pewne zobowiązania i złożyliśmy (zazwyczaj czynią to rodzice dziecka) zobowiązania: wiary i wyrzeczenia się zła. W Wielką Sobotę jest czas, aby do tych przyrzeczeń wrócić i je odnowić.

Liturgia Eucharystyczna

To ostatnia i zarazem szczytowa część liturgii Wigilii Paschalnej. Warto zaznaczyć, że nie jest to Msza św. Wielkiej Soboty, ale Niedzieli Zmartwychwstania. Pełna radości, bo w sposób najdoskonalszy urzeczywistnia Paschę Pana.

Procesja rezurekcyjna

Procesja rezurekcyjna jest uroczystym ogłoszeniem prawdy o Zmartwychwstaniu Pańskim, manifestacją wiary chrześcijan – na wzór kobiet, które po doświadczeniu pustego grobu poszły ogłosić tę wieść uczniom. Procesja jest też symbolem wędrówki Nowego Ludu Bożego razem ze swoim Panem do ojczyzny niebieskiej.

(za: www.niedziela.pl)


Congregavit nos in unum Christi amor
http://adam-czlowiek.blogspot.com/ ________________________________