Celem tej strony jest przybliżenie Czytelnikom duchowości oraz mistyki zgodnie z Nauczaniem Kościoła Katolickiego. Publikowanie aktualnych orędzi nie pozostaje w sprzeczności z prawem kościelnym ani nie jest podstawowym celem tej strony.Adam-Człowiek nie jest administratorem bloga.

Modlitwa

W Imię Boga w Trójcy Świętej Jedynego, Ojca +, Syna + i Ducha + Świętego, uchodźcie duchy złe z tego miejsca, abyście nie widziały, nie słyszały, nie ujawniały, nie niszczyły, nie prześladowały, nie wprowadzały zamieszania do naszej pracy i planów. Nasz Bóg jest waszym Panem i rozkazuje wam, idźcie precz i nie wracajcie tu więcej. Amen. Mocą Twoją Panie Boże, uczyń nas niewidzialnymi dla naszych wrogów.(Za zgoda Kurii Diec. Warszawsko-Praskiej z dnia 8.11.1993 r. nr 184/K/93)

„Wiemy dobrze, że Duch tchnie kędy chce (J 3,8). Wiemy też, że Kościół wymaga od wiernych zachowania ustawicznych praw i jeśli często okazuje się ostrożnym i nieufnym względem możliwych złudzeń duchowych u tych, którzy przejawiają niezwykłe fenomeny, to jednak jest i chce być pełen uznania dla doznań nadprzyrodzonych, udzielanych niektórym duszom lub też względem faktów cudownych, które niekiedy Bóg raczy włączać niezwykle do biegu naturalnego zajść życiowych”. papież Paweł VI Audiencja Generalna 29.11.1972

W związku z coraz liczniejszymi pytaniami wyjaśniamy, że nie odpowiadamy za treść, styl i charakter komentarzy i wpisów Administratorów strony wobroniewiaryitradycji. Opiekunem duchowym w/w strony jest ks. dr Adam Skwarczyński i do Niego proszę kierować wszelkie uwagi i zapytania w sprawach Państwa bulwersujących. Nie reagujemy również na insynuacje i pomówienia ze strony Administratorów oraz osób komentujących. Adm
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ADORACJA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ADORACJA. Pokaż wszystkie posty

Potrójna adoracja. Niepokalana z Lourdes adoruje Trójcę Przenajświetszą

Luigi Novarese, Sentire con Christo, L’Ancora 12/1952 

Na początku należy powiedzieć, że odczuwanie z Chrystusem jest jak obowiązek. „Kto nie jest ze Mną, ten jest przeciwko Mnie”; „Kto nie zbiera ze Mną, rozprasza”. Twoja misja jest bardzo zbliżona do misji Jezusa. Jest nią kontynuacja i dopełnianie Jego męki. On narodził się po to, by stać się ofiarą. Twoje szczególne podobieństwo do Chrystusa zobowiązuje cię podwójnie do tego, by odczuwać z Chrystusem. Jesteś do tego zobowiązany jako stworzenie odkupione, mające udział w mistycznym ciele Jezusa i jesteś do tego zobowiązany na mocy misji, którą jest kontynuowanie Jezusowej męki. To odczuwanie z Chrystusem zostało już określone. Dokonuje się ono przez adorację, dziękczynienie, zadośćuczynienie oraz pojednanie.

   Adoracja jest częścią kultu religijnego, jest aktem, poprzez który pochylamy przed Bogiem całe nasze istnienie. Ponieważ człowiek jest złożony z duszy i ciała, adoracja też powinna być wewnętrzna i zewnętrzna. 

Adoracja wewnętrzna powinna być tą najważniejszą, zewnętrzna zaś powinna funkcjonować w zależności od tej pierwszej. 

Kult, jaki oddajemy Bogu, kierując się religijnością, popycha nas do tego, by złożyć Mu ofiarę z tego wszystkiego, co z pełną czcią przynosimy, z tego, kim jesteśmy. Adoracja jest właściwą formą ludzkiego istnienia. Można powiedzieć, że ludzie adorujący Boga są w społeczeństwie wybranymi delegatami, którzy wstawiają się za tę wspólnotę oficjalnie, tak jak Chrystus, którego Bóg uczynił oficjalnym Reprezentantem wszystkich wierzących, tworzących społeczeństwo Kościoła.
   W Chrystusie krzyżują się trzy typy adoracji – zależne od trzech aspektów, w jakich możemy rozpatrywać Jego osobę – jako Człowieka-Boga, jako naszego Reprezentanta i jako Ofiarę. Jezusowa adoracja Boga, jako Człowieka-Boga, jest niewątpliwie najdoskonalsza, bo On najdoskonalej zna Boga. Nikt nie zna Ojca tak, jak Syn. Nikt nie zna Ojca tak, jak On, który jest wiecznym i najpełniejszym obrazem Ojca. Gdybyśmy doskonale poznali Ojca, przestalibyśmy być stworzeniami. Ludzki rozum nie jest bowiem w stanie nigdy zrozumieć nieskończoności. Adoracja Jezusa nie ogranicza się więc do aktu osobistego, osobowego, ona jest cała aktem czysto boskim. Jezus jest naszym Reprezentantem. On wchodzi z nami w relację. Jest naszym Zbawicielem i Odkupicielem – to znaczy, że jest tym, który nas odkupił – a to mówi, że wchodzi w relację z odkupionymi. Chrystus jest głową mistycznego ciała, w Nim znajdujemy wszystkie inne członki. W Nim znajdujemy życie. Ze względu na Niego możemy spotkać się z Ojcem. On jest dla nas Zbawicielem na tyle, na ile my jesteśmy przy Nim i potrzebujemy Go. Jezusowa adoracja Boga jest więc też adoracją Tego, który jest naszym Reprezentantem, który jest Głową mistycznego ciała. Jezus, przyjmując tę funkcję, adoruje Ojca w imieniu nas wszystkich, którzy stanowimy Jego ciało. Nawet jeśli któryś z członków jest chory, prawie umarły, On adoruje Boga także ze względu na niego. On adoruje Ojca zawsze, a Jego adoracja ma wymiar nieskończoności. Nikt nigdy nie będzie w stanie adorować Ojca tak doskonale jak On, nawet Najświętsza Panna Maryja. Nieskończona adoracja Jezusa jest też adoracją ofiarną. Jezus jest kapłanem i ofiarą. Jezus jest ofiarą, która dobrowolnie poświęca się Ojcu, by naprawiony został porządek zniszczony przez pierworodny grzech naszych prarodziców. Ten, kto czuje się powołany do odczuwania z Jezusem, jest jednocześnie powołany do potrójnej adoracji. Nie wszyscy wierzący mogą adorować Boga w potrójnej adoracji, ponieważ nie wszyscy mają możliwość być kontynuatorami Jego pasji. Adorujmy Boga jako stworzenia. Adorujmy Boga jako odkupieni, jako części mistycznego ciała. Adorujmy Boga jako ofiary mające „spłonąć” dla Jego chwały. Jakże piękna jest Madonna, Dziewica pokorna, która w Lourdes podczas wspólnej modlitwy z Bernadettą, na znak swojej adoracji Boga, schyla głowę przy słowach Chwała Ojcu i synowi i Duchowi Świętemu… Ona bada swoje serce, odnosząc każde jego drgnienie do Boga. Ona adoruje Trójcę najgłębiej ze wszystkich świętych. Na słowa Chwała Ojcu i synowi i Duchowi Świętemu... skłania się w miłosnej adoracji całe Jej jestestwo. Niepokalana jest niejako przedstawicielką ludzkiego rodzaju, jest Matką wszystkich wierzących i dlatego także Ona adoruje Boga nie tylko w swoim imieniu, ale i w imieniu całej swojej rodziny, wszystkich swoich dzieci. Wreszcie też Madonna adoruje Boga i Jego plany, gdy na Kalwarii stoi pod Krzyżem. Tam najlepiej widać Jej głęboki i bolesny „urząd” przedstawicielki rodzaju ludzkiego. 
   Nasza adoracja jest wprost proporcjonalna do naszej wiary i wiedzy. Nasza pozycja w akcie adoracji jest podobna do tej, jaką widzimy u Mojżesza, który stoi naprzeciw płonącego krzewu: jesteśmy upokorzeni, z głową w prochu. Nie jesteśmy jednak w tym osamotnieni, w izolacji. Tworzymy bowiem wszyscy ciało mistyczne, którym jest Kościół. Jako chrześcijanie powinniśmy trwać nie tylko na osobistej adoracji, ale też powinniśmy adorować Boga w imieniu tych wszystkich naszych braci, którzy Go nie adorują. Anioł, który objawił się w Fatimie trzem pastuszkom, by przygotować ich na spotkanie z Matką Bożą, nauczył ich takiej modlitwy: „Mój Boże, wierzę w Ciebie, adoruję Cię, Tobie ufam i Ciebie kocham! Proszę Cię o przebaczenie dla tych, którzy w Ciebie nie wierzą, Ciebie nie adorują, Tobie nie ufają i nie kochają Cię!”. Najdroższy Bracie cierpiący! Ty dodatkowo sam możesz adorować Boga jak Chrystus, oferując Mu swoje poświęcenie, zjednoczone z Chrystusem. Twoje poświęcenie, twoje cierpienie jest kontynuacją męki Jezusa. Jeśli czegoś brakuje Jego męce, to właśnie Twojego osobistego w niej udziału. Bracie cierpiący – nie narzekaj więc już dłużej, nie rozpaczaj. Twoja misja ma wielką wartość. Masz bowiem możliwość adorować Boga nie tylko jako stworzenie i nie tylko jako odkupiony, ale również jako ofiara.
    Kapłan został powołany w Kościele do stałej modlitwy za lud, który reprezentuje. Ty natomiast powinieneś nieustannie ofiarowywać swoje cierpienie w intencji zbawienia wszystkich, których ty reprezentujesz. To jest twój urząd, zadanie i powołanie. Adoruj Boga w sobie, adoruj Go w Jego planach. Zanurz w tej adoracji całego siebie. Życie wieczne jest wiecznym aktem adoracji. Twoja adoracja dokonująca się teraz jest już początkiem raju. Czuj się dumny z powodu udzielonej ci misji reprezentanta swoich braci i żyj swoim powołaniem ofiary, która daje siebie innym w darze miłości. To jest twoje powołanie. To jest twoja misja, do której wezwał cię Bóg. To jest też misja, której oczekuje od ciebie społeczeństwo.

 Boże mój, jakże ślepy jest człowiek, jeśli po tak straszliwych nieszczęściach nie otwiera serca na światło wiary! Czy nie bierze nas pokusa zapytać się, kto to taki ściągnął tę straszliwą karę? Słuchajmy dobrze, a głos z głębi naszych serc odpowie nam: to grzech.Tak, grzech – to największe nieszczęście. On to jest przyczyną wszystkich kar… Oto szczęście i korzyści, jakie nam daje dzieło grzechu. O mój Boże, przebacz nam jeszcze raz i okaż nam miłosierdzie.
(List z 4.07.1876 r. [fragm.], św. Bernadetta Soubirous)

______________________________________

Polskie Lourdes

Matka Boża, ukazując się w roku 1858 w Lourdes świętej Bernadetcie Soubirous, powiedziała: Ja jestem Niepokalane Poczęcie i wezwała do modlitwy oraz pokuty. Niespełna dwie dekady później Najświętsza Panna zwróciła się z tym samym przesłaniem do dwóch polskich dziewczynek w Gietrzwałdzie. Wieś ta, nazywana „polskim Lourdes” jest do dzisiaj jedynym w naszym kraju zatwierdzonym przez Kościół miejscem maryjnych objawień.



27 czerwca 1877 roku wieczorem trzynastoletnia Justyna Szafryńska, przygotowująca się do Pierwszej Komunii Świętej, ujrzała po raz pierwszy Bożą Rodzicielkę na klonie stojącym obok tamtejszego kościoła. Dziewczynka akurat zdała egzamin z katechizmu i była w drodze do domu, kiedy dostrzegła jaśniejącą postać. Zbliżywszy się, zobaczyła siedzącą na tronie piękną Panią, której składał pokłon zstępujący z nieba anioł. Nazajutrz Matka Boża ukazała się także dwunastoletniej Barbarze Samulowskiej, a później, wielokrotnie w tym samym miejscu obu dziewczynkom – po raz ostatni 16 września. Najświętsza Panna powiedziała dzieciom to samo, co św. Bernadetcie w Lourdes: Jam jest Maryja, Niepokalane Poczęcie. Wzywała też do pokuty, a Jej pierwsze słowa brzmiały: Chcę, abyście codziennie odmawiały różaniec. Polecenie to powtórzyła z naciskiem na zakończenie objawień, podkreślając, że najważniejsze jest uczestnictwo we Mszy Świętej.
Congregavit nos in unum Christi amor ________________________________

Adoracja eucharystyczna


     Ojciec święty Jan Paweł II mówił, że całe zło na świecie mogłoby zostać przezwyciężone poprzez ogromną moc nieustającej adoracji eucharystycznej. Jedną z jego pierwszych inicjatyw po zamachu w 1981 r. było ustanowienie codziennej adoracji w Bazylice św. Piotra. Za pomocą tych oto słów Cathaal Magee - świecki Irlandczyk, działający za zgodą miejscowego biskupa - nie przestaje przypominać o największym Skarbie, ukrytym w Najświętszym Sakramencie: Wielu kapłanów zaświadcza, że od kiedy tylko ustanowili w swych parafiach nieustanną adorację, to zaczęła maleć ilość przestępstw. Szatan wyrzucany jest z każdego miejsca, gdzie adoruje się nieustannie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Uwierzcie w to, że Jezus w Hostii jest Panem, który wyrzuca demony i działa z mocą oraz skutecznością nieskończenie większą, niż wszystkie siły bezpieczeństwa na ziemi. W Irlandii, w 78 parafiach, ludzie świeccy zmieniają się dzień i noc, aby nieprzerwanie adorować Najświętszy Sakrament. W ten sposób zaangażowanych jest mniej więcej 60 tys. ludzi, którzy modlą się jedną godzinę tygodniowo.
     Ruch nieustającej adoracji przez ludzi świeckich został zapoczątkowany w USA. W 1981 r. Ks. M. Traynor, głęboko przejęty wzrastającym poziomem przestępczości i narkomanii na terenie swojej parafii w Los Angeles, postanowił przeznaczyć jedną godzinę tygodniowo na adorację. Do tego samego zachęcał swoich parafian. Z biegiem czasu powstał łańcuch osób, zapewniających nieustanną modlitwę przed Jezusem w Hostii. W ciągu jednego roku dzielnica doznała znacznego przeobrażenia, a w ciągu kilku lat - poziom wszelkiego rodzaju przestępstw gwałtownie spadł. Konstatujący tę niecodzienną zmianę mieszkańcy sąsiednich parafii zaprowadzili również nieprzerwaną adorację w swoich kościołach. W ten sposób rozpoczął się ruch świeckich adoratorów Najświętszego Sakramentu. Ks. M. Traynor postanowił udać się do Rzymu w celu otrzymania błogosławieństwa dla tej inicjatywy ludzi świeckich. W maju 1986r. Ojciec święty z radością wysłuchał sprawozdania parafianina z Los Angeles i zachęcił go do dalszego rozpowszechniania dzieła nieustającej adoracji. Papież podarował mu również monstrancję, posiadającą u dołu napis: Totus Tuus. Obecna przy tym spotkaniu Matka Teresa z Kalkuty również wyraziła gorącą zachętę do rozszerzania tego ruchu: Nieustanna adoracja jest najpiękniejszym darem, jaki Pan może uczynić. Ludzie są głodni Boga. Wpatrując się w Najświętszy Sakrament wiemy, jak bardzo Bóg nas kocha. Będę się modlić, aby Bóg błogosławił Pańskie działanie, aby jak najwięcej ludzi podzielić mogło tę radość adorowania Chrystusa... Matka Teresa wielokrotnie świadczyła o przedziwnej mocy adoracji: Jeśli pragniecie mieć nowe powołania do waszych wspólnot, to ustanówcie codzienną adorację. Od kiedy uczyniły to Misjonarki Miłości, ilość powołań podwoiła się. Również ks. bp Seanus Hegarty z Raphöe w Irlandii donosi, że w 1990 r., spośród 20 seminarzystów z jego diecezji, 19 pochodziło z parafii ze stałą adoracją. Obecnie w Stanach istnieją setki kaplic z wieczystą adoracją. Ruch ten rozprzestrzenia się także w Korei, Japonii, na Filipinach oraz w Ameryce Środkowej i Południowej.
     Wiadomo jednak, że adoracja eucharystyczna praktykowana jest w Kościele już od wielu wieków. Jej korzenie sięgają wczesnochrześcijańskiej praktyki przechowywania Ciała Chrystusa z myślą o chorych. Kolejnym etapem było przedłużone wznoszenie Hostii podczas sprawowania Mszy św., skąd już niedaleka droga do pojawienia się monstrancji. Do szczególnego rozwoju kultu eucharystycznego przyczynił się Sobór Trydencki, który w dokumencie z 1551r. zalecił adorację uroczystą, publiczną, z wyjściem poza mury kościoła. Wszelkiego rodzaju ataki Reformacji przeciwko rzeczywistej obecności Jezusa w Najświętszym Sakramencie wywołały falę tym większej pobożności eucharystycznej w Kościele. Jest to okres wielu zniesławień, lecz także bardzo wielu cudów eucharystycznych, które przyczyniały się do adorowania z wiarą tego największego Skarbu ludzkości na ziemi. W okresie Oświecenia - szerzącego niechęć dla wiary, a ubóstwiającego metodę "szkiełka i oka" - Diderot przepowiadał obalenie religii przez potęgę rozumu i nauki: Czy widzicie to jajko (symbol naukowej wiedzy)? To za jego pomocą zburzymy teologiczne szkoły i wszystkie świątynie na ziemi. Tymczasem, ruch eucharystycznej adoracji obejmował coraz więcej kościołów i parafii. Św. Alfons Liguori (1696-1787) zarządził na terenie swej diecezji wystawienie Najświętszego Sakramentu każdego wieczora. Taka całonocna adoracja istniała w kościele Santa Maria sopra Minerva w Rzymie już od 1538 r. Półtora wieku później, św. Małgorzacie Marii Alacoque - zakonnicy z Paray-le-Monial we Francji - objawił się Jezus, wskazując na swe Serce gorejące nieskończoną miłością, lecz wzgardzone i odepchnięte przez tak wielu ludzi. Jezus nauczył zakonnicę z Paray-le-Monial odprawiania "godziny świętej", polegającej na wynagradzającej adoracji w nocy z czwartku na piątek. W tym samym duchu miłości wynagradzającej, wyrażającej się przez nieustanną adorację, wzniesiono w sto lat później Bazylikę Najświętszego Serca Jezusowego na paryskim wzgórzu Montmartre. Dzień i noc, nieprzerwanie od 1885 r., trwa w niej eucharystyczna adoracja przed Chrystusem w monstrancji. Światowe centrum kultu Serca Jezusowego jest miejscem niezliczonych łask i nawróceń. W samym Paryżu istnieje zresztą kilka kaplic z całodziennym wystawieniem, umożliwiających ludziom pracującym krótką adorację - choćby w czasie południowej przerwy na posiłek. Jednym z tego typu miejsc jest kościół St. Louis d'Antin, w którym najmniej dwóch kapłanów nieustannie spowiada oraz gdzie sprawuje się osiem Mszy św. w ciągu dnia!
     Adoracja eucharystyczna jest czerpaniem łask dla całej ludzkości. Innymi słowy, z duchowych owoców modlitwy przed Najświętszym Sakramentem my wszyscy korzystamy. Prawda ta głęboko zainspirowała w połowie XIX w. francuską malarkę, Théodelinde Dubouché, która założyła Instytut Adoracji Wynagradzającej. W nocy 29 czerwca 1848 r., w przededniu święta Bożego Ciała, Théodelinde (późniejsza matka Maria Teresa) otrzymała od Pana następujące wezwanie: Pragnę mieć nieustannie przed sobą takie dusze, które przyjmować będą moje Życie. Na ich sercu umieszczę złoty kanał, taki sam, jak na sercu twoim. Za jego pomocą, dusze te przekazywać będą moje Życie innym duszom w świecie, które do mnie należą. Dane jej również było ujrzeć scenę, przedstawiającą Hostię, z której promieniowała dzień i noc życiodajna, Boska moc. Napełniała ona sobą wszystkie tkanki Ciała Mistycznego, którym jest Kościół. Poprzez to widzenie, Jezus ukazał jej nieskończoną moc wstawiennictwa jednych dusz za drugie. Nie zapomnijcie - powtarzała matka Maria Teresa nowicjuszkom - że Hostia skrywa Jezusa, który trwa w nieustannej adoracji wobec swego Przedwiecznego Ojca. Jedynie poprzez złączenie się z Jezusem możemy prawdziwie adorować Boga w duchu i prawdzie. Adoracja czyni z nas aktywnych współpracowników Boga, ponieważ jednoczy nas z Chrystusem w Jego nieustannej adoracji Ojca oraz dziele Odkupienia ludzkości. Czy prorocka wizja francuskiej malarki nie realizuje się za naszych dni? Otóż miała ona również wizję nowego ludu, który trwa w adoracji przed Najświętszym Sakramentem. Mężczyźni i kobiety o różnym pochodzeniu i stanie... Tym, co uderza, jest chwała, jaką składają Bogu oraz Życie, jakim promieniują na innych... Wydaje się - pisze świątobliwa siostra - że już nastaje ta epoka, kiedy szlachetnie współzawodniczyć będą ze sobą ośrodki adoracji Najświętszego Pana w Hostii.


Congregavit nos in unum Christi amor http://adam-czlowiek.blogspot.com/ ________________________________